Klub Filmowy

  • KLUB FILMOWY JANOSIKA

Drodzy widzowie,

jeżeli jesteście miłośnikami dobrego kina, na które często nie ma miejsca w komercyjnym repertuarze, jeżeli jesteście gotowi na silne emocje, przeżycia artystyczne i nieschematyczne podejście do kina … powinniście zarezerwować środowe wieczory. W każdą środę, bez względu na pogodę, repertuarowe hity, spotykamy się o godz. 20.00. Miłość do dobrego kina choć czasami bywa kosztowna, w Janosiku ceny prezentują się bardzo atrakcyjnie:

12 zł – wstęp na pojedynczy seans

30 zł – karnet na 3 miesiące i 3 zł miejscówka na pojedynczy seans

60 zł – karnet złoty na 3 miesiące

W najbliższym czasie w Klubie Filmowym Janosika można obejrzeć:

 

 

30 sierpnia, środa godz. 20.00

Piękne dni

Francja, Niemcy, Portugalia, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Wim Wenders
Reżyseria: Wim Wenders
Obsada: Reda Kateb, Sophie Semin, Jens Harzer, Nick Cave
Czas trwania: 94 min

  Piękny letni dzień. Ogród. Taras. Kobieta i mężczyzna w cieniu drzew, delikatny letni wietrzyk. W oddali, na rozległej równinie dostrzec  można budowle Paryża.  Rozpoczyna się rozmowa: wymiana pytań i odpowiedzi między kobietą i mężczyzną.

MFF T-Mobile Nowe Horyzonty

Wim Wenders z nadzwyczajną precyzją i namaszczeniem przeniósł na kinowy ekran sztukę swojego wieloletniego przyjaciela, Petera Handkego. Film „PIĘKNE DNI” w niezwykle ujmujący sposób przedstawia intymność i głębię relacji damsko-męskiej.

Pierwszoplanowa konwersacja, prowadzona przez głównych bohaterów na tarasie, jest elektryzującą opowieścią o doświadczeniach seksualnych, dzieciństwie, wspomnieniach, różnicach pomiędzy płciami. Utrzymany w subtelnym i intrygującym klimacie dialog, z czasem przeistacza się w swoistą żonglerkę kobiecym i męskim punktem widzenia, który charakteryzuje bezpretensjonalna szczerość. Jednocześnie, na drugim planie w domowym zaciszu, pojawia się postać scenarzysty, który wymyśla i spisuje toczącą się rozmowę. Jego rola nie jest jednak oczywista. Powstaje bowiem pytanie, czy przypadkiem to nie tych dwoje na tarasie kieruje ręką osobliwego scenarzysty, tworząc w ten sposób wciągającą damsko-męską polemikę. Produkcja ze znakomitymi zdjęciami, muzyką i obsadą, w której znalazł się genialny Nick Cave.

Największą siłą tamtego filmu, obok poetyckich obrazów i kontemplacyjnego nastroju, były pełne liryzmu dialogi. sedno rozmów pomiędzy bohaterami stanowi – typowa dla wrażliwości Wendersa – melancholia i tęsknota za utraconą przeszłością. Właśnie do tych uczuć odwołuje się Mężczyzna w momencie, gdy wspomina swoją podroż do tytułowego Aranjuez.

 6 września, środa godz. 20.00

Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia

Finlandia, Szwecja, Niemcy, 2016

Gatunek: dramat, komedia

Scenariusz: Juho Kuosmanen, Mikko Myllylahti

Reżyseria: Juho Kuosmanen

Obsada: Oona Airola, Eero Milonoff, Jarkko Lahti

Czas trwania: 92 min

„OLLI MÄKI. NAJSZCZĘŚLIWSZY DZIEŃ JEGO ŻYCIA” w reżyserii Juho Kuosmanena to oparta na autentycznych wydarzeniach, obsypana nagrodami fińska love story. Główna nagroda sekcji Un Certain Regard w Cannes w 2016 roku, a także Europejska Nagroda Filmowa dla europejskiego odkrycia roku.
…1962 rok. Amator z małego miasteczka, który stał się profesjonalnym bokserem i ulubieńcem Finlandii, szykuje się do decydującego meczu w swojej karierze. Kiedy wszyscy wokół Olliego Mäkiego koncentrują się na nadchodzącym pojedynku, on sam nie może przestać myśleć o młodej dziewczynie napotkanej na weselu… Czy ważniejsza okaże się dla niego walka o sukces czy osobiste szczęście? Czy można mieć wszystko? A może prawdziwym zwycięstwem jest niczego w życiu nie żałować?

„OLLI MÄKI. NAJSZCZĘŚLIWSZY DZIEŃ JEGO ŻYCIA” to subtelny portret człowieka, który znalazł się w centrum medialnego huraganu, z niezwykłą dbałością oddający charakter lar 60. To mieszanka melancholii i typowo fińskiego humoru.

GŁOSY PRASY

Przepięknie sfotografowany film o wielkim uroku. (…) Ciepła, subtelnie opowiedziana, a do tego autentyczna historia, która wprawia w dobry nastrój. Los Angeles Times

Jak dobrze obejrzeć film o sporcie, jeśli w ogóle można go tak określić, który opowiada o człowieku, a nie jego legendzie. AV Club

Zwycięzcą i nowym mistrzem jest Kuosmanen, który ominął wszystkie schematy bokserskiego kina. Globe and Mail

Efektem zgrabnego pojedynku pomiędzy sportowym rywalem, trenerem i ukochaną jest emocjonalny cios prosto w serce. Sight & Sound

REŻYSER O FILMIE
Nastrój filmu jest pogodny. Choć historia traktuje o egzystencjalnym kryzysie i odnajdywaniu siebie, zależało mi, by opowieść nie taplała się w błocie, ale unosiła jak latawiec. (…) Nałożyłem na siebie ten ciężar oczekiwań. Tłumaczyłem sobie, że jest on głównie w mojej głowie, ale tak naprawdę moja kreatywność i radość z robienia filmów spadła do zera. Pomysł na „Olli Mäki. Najszczęśliwszy dzień jego życia” był wybawieniem z tej sytuacji. Film inspirowany jest prawdziwą historią, a Olli Mäki ciągle jest najbardziej znanym fińskim bokserem. Na samym początku swojej zawodowej kariery Olli miał okazję walczyć z ówcześnie aktualnym mistrzem świata kategorii piórkowej, Amerykaninem Daveyem Moorem. I przy wypełnionym po brzegi stadionie przegrał tę walkę sromotnie już w drugiej rundzie. Później Olli Mäki powie, że był to najszczęśliwszy dzień jego życia.

13 września, środa godz. 20.00

Tanna

Gatunek: dramat
Scenariusz: Martin Butler, John Collee, Bentley Dean
Reżyseria: Martin Butler, Bentley Dean
Obsada: Mungau Dain, Marie Wawa, Marceline Rofit
Czas trwania: 104 min

Nominowana do Oscara opowieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, nakręcona z udziałem rdzennej ludności Yakel.

Tanna to wyspa położona na Południowym Pacyfiku, zamieszkana przez  ostatnie  tradycyjne plemiona żyjące według tzw. Kastom, lokalnego prawa przodków. Młoda Wawa zakochuje się we wnuku wodza, Dainie Niebawem jednak starszyzna decyduje, aby zamążpójściem dziewczyny przypieczętować rozejm ze zwaśnionym plemieniem Imedinów. Mimo, iż małżeństwa z miłości nie leżą w tutejszej tradycji, młodzi zostają kochankami, za co Dain zostaje wygnany z wioski. Wawa ucieka śladem ukochanego, a znieważeni Imeduni żądają zemsty, grożąc wojną.

Połączenie dziewiczej przyrody wyspy, bogatej kultury plemiennej z opowieścią o miłości, która nie uznaje żadnych zakazów, sprawia, że film „Tanna” przenosi nas w niezwykły świat i dostarcza niesamowitych doznań emocjonalnych i estetycznych. Filmowi towarzyszy nastrojowa muzyka Lisy Gerrard.
Historia tych dwojga zakochanych w sobie ludzi zmieniła na zawsze panujące na wyspie zasady.

20 września, środa godz. 20.00

Podwójny kochanek

Francja, Belgia, 2017
Gatunek: thriller
Scenariusz: François Ozon
Reżyseria: François Ozon
Obsada: Marine Vacth, Jérémie Renier, Jacqueline Bisset
Czas trwania: 107 min

UWAGA! 

„Podwójny kochanek” jest filmem od 18 roku życia! 
Uprzejmie informujemy, że „Podwójny kochanek” (reż. François Ozon) jest filmem wyłącznie dla widzów dorosłych. Zawiera śmiałe sceny erotyczne.

Franҫois Ozon to enfant terrible francuskiej kinematografii. Jeden z najciekawszych współczesnych francuskich reżyserów. Rozpoznawalny styl jego filmów i podejmowanie obsesyjnych tematów przyczyniły się do zainteresowania ze strony krytyki. Dziś jest bardziej popularny i przychylniej oceniany poza granicami swojego kraju. Choć wydaje się to dziwne, francuska prasa nie może mu wybaczyć ciągłego przekraczania granic i skłonności do prowokowania.

„PODWÓJNY KOCHANEK” to perfekcyjnie zrealizowany zmysłowy thriller, którym reżyser powraca w szczytowej formie i podejmuje przewrotną grę z widzem. Światowa krytyka przyrównała najnowszy film Francois Ozona do wczesnych filmów Romana Polańskiego, takich jak „Dziecko Rosemary” czy „Wstręt”.

…Młoda, wrażliwa Chloe zakochuje się w swoim terapeucie. Kobieta nie ma przed nim tajemnic, a zafascynowany nią mężczyzna z czasem również całkowicie się odsłania, przekraczając granice swojej profesji. Kilka miesięcy później, gdy mieszkają już razem, Chloe zaczyna podejrzewać, że jej kochanek coś przed nią zataja. Odkrywając stopniowo jego kolejne tajemnice, sprowadza na siebie śmiertelne niebezpieczeństwo…

Film jest przeniesioną we francuskie realia ekranizacją kryminalnej powieści „Lives of the Twins” Joyce Carol Oates, napisanej pod pseudonimem Rosamond Smith. Porusza ulubione tematy amerykańskiej pisarki: tajemnic ludzkiej natury, seksu i mrocznych stron osobowości.

Reżyser o filmie jako psychologicznym thrillerze:

Intensywną subiektywnością pierwszych dziesięciu minut nasiąka cały film. Chciałem opowiedzieć historię Chloe w konwencjonalny sposób, tworząc napięcie przez zderzanie scen realistycznych z fragmentami jak z fantazji. To pozwalało mi na odchodzenie od realizmu i flirt ze światem wyobraźni bohaterki. Podobał mi się pomysł, że zagrożenia i niebezpieczeństwa, które dostrzega Chloe, biorą się z jej wewnętrznego niepokoju.

GŁOSY PRASY

„Podwójny kochanek” to nieprzerwana erotyczna szarża, która nawet szefa jury, Pedro Almodóvara, może przyprawić o rumieńce. Onet.pl

Podwójna rozkosz i podwójna dawka rozrywki. ION Cinema

Zastrzyk perwersyjnej adrenaliny. The WRAP

Przepiękne ujęcia przeplatają się tu z błyskotliwą ironią i radosnym brakiem dobrego smaku. Temu przezabawnemu filmowi trudno się oprzeć. The Upcoming

Przezabawnie dosłowny, canneńska publiczność zakończyła seans brawami. Vulture

Film pełen stylu, sex appealu i smakowitego szaleństwa – tego było trzeba w sennym zestawie canneńskich filmów konkursowych. The Hollywood Reporter

27 września, środa godz, 20.00

Gra cieni

Korea Płd, 2016
Gatunek: fabularny
Scenariusz: Lee Ji-Min, Park Jong-Dae
Reżyseria: Jee-woon Kim
Obsada: Yoo Gong, Song Kang-ho, Byung-hun Lee, Yeong-joo Seo, Ji-min Han, Hee-soon Park
Czas trwania: 140 min
Kim Jee-Woon jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych koreańskich reżyserów. Uznanie na świecie zdobył dzięki nowatorskiemu podejściu do kina gatunkowego. Jego najnowsza „GRA CIENI” była południowokoreańskim kandydatem do Oscara 2017.

…Lata 20-te XX wieku, Korea znajduje się pod japońską okupacją. Lee Jung-chool, były członek koreańskiego ruchu oporu, a teraz oficer japońskiej policji, otrzymuje specjalną misję zinfiltrowania ruchu walczącego o niepodległość Korei. Policjant poznaje się z Kim Woo-Jinem, handlarzem dziełami sztuki, który w rzeczywistości jest lokalnym przywódcą ruchu oporu. Choć obaj mężczyźni znają swoją prawdziwą tożsamość i intencje, podejmują ryzykowną grę. Gdy członkowie ruch oporu wyruszają do Szanghaju, żeby zdobyć materiały wybuchowe, które mają zamiar podłożyć w siedzibie japońskiego rządu w Seulu, Lee Jung-Chool i japoński oficer Hashimoto wyruszają za nimi w pościg. Nagle okazuje się, że informację o planowanych działaniach wyciekają z obu stron, ale nikt nie ma pojęcia kim są informatorzy…

EKSPLIKACJA REŻYSERSKA:

Wszystko zaczęło się od zauroczenia filmami szpiegowskimi. Jestem zafascynowany postaciami szpiegów i podwójnych agentów, którzy otoczeni przez wrogów, ze swoją podwójną tożsamością, muszą ciągle grać. Jest bardzo wiele filmowych arcydzieł, które pokazują Zachód podczas Zimnej Wojny. Zdałem sobie sprawę z faktu, że Korea, której historia współczesna nie jest wcale mniej dramatyczna niż krajów zachodnich, może posłużyć jako pretekst do stworzenia filmu szpiegowskiego. GRA CIENI jest ekranizacją prawdziwej historii. W 1923 roku japoński policjant Hwan Ok podłożył ładunki wybuchowe w głównej kwaterze japońskiej policji. Był to jeden z najważniejszych momentów w koreańskiej walce o niepodległość. Używając elementów charakterystycznych dla kina szpiegowskiego, chciałem pokazać skrytą nienawiść oraz porozumienie, które stały za operacją przetransportowania materiałów wybuchowych z Szanghaju do Seulu oraz wysiłek Koreańczyków w japońskiej policji, żeby temu zapobiec.

Chciałem przedstawić obraz ludzi balansujących na linie pomiędzy wsparciem ruchu oporu, a konsekwencjami opowiedzenia się po jednej ze stron. Próbowałem uchwycić zarówno atmosferę tamtych czasów jak i sposób, w jaki te wydarzenia odbiły się na życiu ludzi. (…) Moim celem było przenieść na film emocje, które poczułem dowiadując się o losach tych, którzy walczyli o niepodległość, ducha tych, którzy utracili swój kraj. Mam nadzieję, że widzom spodoba się ta historia.

GŁOSY PRASY

Zachwycający. Działy techniczne są doskonałe pod każdym względem. Scenografia jest ambitna i niesamowicie przyjemna, szczególnie w scenie, która dzieje się w pociągu. Aktorzy Song Kang-ho and Gong Yoo dają swoim postaciom dostojność oraz wielką siłę. Fionnuala Halligan Screen Daily

Podobnie jak w „Ujrzałem diabła”, scenariusz to gra w kotka i myszkę, gdzie widz nie może przewidzieć tego, co się wydarzy. Ignatiy Vishnevetsky The A.V. Club

 Seanse archiwalne:

9 sierpnia, środa godz.19.00

Przedpremierowy pokaz filmu KRÓLEWICZ OLCH

i spotkanie z reżyserem Kubą Czekajem

Polska, 2016

Gatunek: dramat

Reżyseria: Kuba Czekaj

Producent: Studio Munka, Odra Film, Studio Orka, TVP

Obsada: Stanisław Cywka, Agnieszka Podsiadlik, Sebastian Łach, Bernhard Schütz, Bogusława Jantos

Czas trwania: 101 min

Zapraszamy na przedpremierowy pokaz filmu KRÓLEWICZ OLCH w reżyserii Kuby Czekaja, najciekawszego polskiegotwórcy młodego pokolenia, nagradzanego na festiwalach w Cannes, Wenecji i Gdyni. 
Po seansie spotkanie z reżyserem Kubą Czekajem!

Historia wybitnie utalentowanego nastolatka, który rozpoczyna naukę fizyki na uniwersytecie. Pracuje nad teorią światów równoległych, których łącznikiem – jak z początku sądzi – jest światło. Chłopiec ma niezwykły umysł i pokaleczoną duszę, której nie jest w stanie uleczyć matka, autorytarnie kierująca jego życiem. Pojawienie się w ich życiu mężczyzny ustanawia nowy porządek, a chłopiec z rąk matki przechodzi pod jego opiekę. Miedzy trójką bohaterów krętą drogą tworzy się więź, ale ich wspólne szczęście nie trwa długo. Chłopiec znajduje rozwiązanie zagadki przejścia miedzy światami.

GŁOSY PRASY
Wizulany majstersztyk.
Grzegorz Kłos, Wirtualna Polska
Piękny i wizjonerski
Anna Tatarska, Co Jest Grane 24
„Królewicz Olch” jest świetnie nakręcony oraz zagrany. Kuba Czekaj w pełni zrealizował swoją wizję i dopieścił film stylistycznie oraz muzycznie.
Krzysztof Połaski, TELEmagazyn

KUBA CZEKAJ
absolwent reżyserii na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego (2010). i programu fabularnego Studio Prób w Szkole Wajdy. Stupendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2009 i 2011). Uhonorowany Talentem Trójki, przyznawanym przez Program Trzeci PR, nagrodą Warto „Gazety Wyborczej” i Gwarancją Kultury, przyznawaną przez TVP Kultura. Reżyser wielokrotnie nagradzanych w kraju i za granicą krótkometrażowych fabuł „Ciemnego pokoju nie trzeba się bać” i „Twist&Blood”. Finalista programu Biennale Collage Cinema 2015 w ramach weneckiego Biennale, dzięki któremu zrealizował nagradzane „Baby Bump” (2015), pierwszą część dyptyku, którego dopełnieniem jest „Królewicz olch”.

 

16 sierpnia, środa godz. 20.00

Królowa Hiszpanii

Hiszpania, 2016

Gatunek: dramat / komedia

Reżyseria: Fernando Trueba

Producent: Atresmedia Cine / Fernando Trueba Producciones Cinematográficas

Obsada: Penelope Cruz, Cary Elwes, Mandy Patinkin

Czas trwania: 128 min

„KRÓLOWA HISZPANII” otrzymała pięć nominacji do hiszpańskich nagród – Goya: Najlepsza Aktorka (Penélope Cruz), Scenografia, Kierownictwo produkcji, Kostiumy, Zdjęcia. Film wyreżyserował Fernando Trueba, zdobywca Oscara za „Belle époque”.

„KRÓLOWA HISZPANII” to szalona komedia, która opowiada o przygodach ekipy filmowej kręcącej superprodukcję – „Królowa Hiszpanii”. W filmie znajdziemy też polski akcent! Za wybitną ścieżkę dźwiękową do filmu odpowiada Zbigniew Preisner.

…Gwiazda filmowa wraca po latach do Europy, by zagrać w wielkiej produkcji „Królowa Hiszpanii”. Znane nazwiska, najlepsi fachowcy, bajeczne plany zdjęciowe i setki statystów – na pierwszy rzut oka wszystko wygląda idealnie. Do momentu, gdy statyści zaczynają wymykać się spod kontroli, fachowcy romansować, reżyser zamiast krzyczeć „akcja!” zasypia, a mający zastąpić go członek ekipy filmowej, zostaje aresztowany. Reszta filmowców –zbieranina barwnych i przezabawnych osobowości – rusza mu na ratunek i obmyśla genialny plan ucieczki.

Jak sam Trueba mówi: „Królowa Hiszpanii” to komedia. Zabawne jest również, że największe filmowe hiszpańskie klasyki to właśnie komedie. Może ma to początek w literaturze? Weźmy choćby Don Kichota. To samo zauważyć możemy w hiszpańskim surrealizmie – Buńuel, Dali – ich dzieła wypełnione są przecież humorem. (…) Duża część moich filmów to komedie. Przez chwilę odszedłem od tego gatunku, ale teraz po prostu czuję, że znów muszę wrócić do tego gatunku i usłyszeć salwy śmiechu widzów podczas seansu.”

 23 sierpnia, środa godz. 20.00

Enklawa

Serbia, Niemcy, 2015
Gatunek: dramat
Scenariusz: Goran Radovanović
Reżyseria: Goran Radovanović
Obsada: Nebojša Glogovac, Anica Dobra
Czas trwania: 92 min

„Serbski kandydat do Oscara wywraca do góry nogami powszechne przekonania na temat wojny w Jugosławii.” Hollywood Reporter
„ENKLAWA” Gorana Radovanovicia to wzruszająca historia Nenada, przewożonego codziennie do szkoły przez cynicznego włoskiego żołnierza, to opowieść o tęsknocie za przyjaźnią i wolnością.
…Dziesięć lat od zakończenia wojny w Kosowie. Dziesięcioletni Nenad mieszka na farmie w małej serbskiej enklawie z ojcem i chorym dziadkiem. Poza nimi w okolicy jest tylko dwóch Serbów: pop i trzydziestoletni nauczyciel. Każdego dnia chłopak dociera do szkoły klaustrofobicznym pojazdem wojskowym. Jest w niej jedynym uczniem, a tęskni za towarzystwem rówieśników. Wiele razy widzi ich z daleka: przez szczeliny w opancerzeniu samochodu obserwuje dwóch chłopców. Dzięki niezwykłej determinacji chłopcu udaje się odnaleźć przyjaciela pośród społeczności muzułmańskiej. Film pokazuje obraz Kosowa, głęboko podzielonego wewnętrznie i wyniszczonego wojną. To antywojenny obraz o wybaczaniu i miłości.

KOMENTARZ REŻYSERA „Mój film sytuuje się w samym centrum dyskusji na temat konfliktu serbsko-albańskiego, który jest rezultatem wojny, zniszczeń i zbrodni sprzed piętnastu lat. Zadaję pytanie, czy możliwa jest koegzystencja tych społeczności pomimo istnienia enklaw chrześcijańskich, otoczonych muzułmańską większością. Odpowiedź wydaje się prosta: tym co dzieli jest nienawiść wynikająca ze strachu przed innością, wciąż istniejąca w obu grupach etnicznych. Strach oznacza brak miłości… To dlatego bohaterem filmu jest dziesięciolatek, który robi coś niewyobrażalnego: zaprzyjaźnia się z kimś z wrogiego obozu! Chciałem zrobić uniwersalną antywojenną opowieść o miłości i wybaczaniu. Jej przesłanie jest pozytywne.” – Goran Radovanović

 

19 lipca, środa godz. 20.00

Lady M

Reż: William Oldroyd
Scenariusz: Alice Birch
Gatunek: dramat
Czas trwania: 89
Produkcja: Wlk. Brytania

Młodziutka Katherine wychodzi za mąż za znacznie starszego i majętnego dziedzica, lecz jest lady jedynie z nazwy. Przyszło jej bowiem żyć w świecie mężczyzn, którzy traktują ją wyłącznie jako piękną ozdobę. Coś na co przyjemnie popatrzeć, czym można się podniecić lub w wyjątkowych sytuacjach pochwalić, a co nie powinno mieć własnej woli. Kiedy Katherine spotyka bezczelnego, emanującego seksualną energią Sebastiana, nowego pracownika męża, przechodzi wewnętrzną przemianę. Od tego momentu nic jej nie zatrzyma, aby dostać to, czego pragnie. Kobieta uwięziona w sztywnym gorsecie obyczajów to niebezpieczna kobieta…
Znakomity debiut cenionego teatralnego i operowego reżysera Williama Oldroyda jest przeniesioną w angielskie realia adaptacją XIX-wiecznego opowiadania Nikołaja Leskowa Powiatowa lady Makbet. W roli głównej wschodząca gwiazda brytyjskiego kina Florence Pugh.

26 lipca, godz. 20.00

Martwe wody

Reżyser: Bruno Dumont
Występują: Fabrice Luchini, Juliette Binoche, Valeria Bruni Tedeschi
Kraj produkcji: Niemcy, Francja
Rok produkcji: 2016
Data premiery: 12 maja 2017
Gatunek: czarna komedia
Czas trwania: 122 min.
Poznajcie rodzinę Van Peteghemów, prawdziwych arystokratów, w których żyłach płynie błękitna krew. Jej członkowie są prawie bez wyjątku zdeprawowani, w większości zdegenerowani, nieustannie zblazowani, a niektórzy nawet garbią się i jąkają. A przy tym są obrzydliwie bogaci. Latem uwielbiają zaszywać się w swojej okazałej nadmorskiej rezydencji, spędzając czas na wspominaniu chwalebnej przeszłości, zachwycaniu się niewinnością rybaków, próżnowaniu i zaspokajaniu swoich dekadenckich zachcianek.

Jednak nawet Van Peteghemowie, którzy widzieli już prawie wszystko, nie są gotowi na to, co zdarzy się w okolicach ich letniej posiadłości. Z miejscowych plaż zaczynają znikać ludzie. W tajemniczych okolicznościach, w biały dzień, a do tego bez śladu. Rozwikłania zagadki podejmują się dwaj ekscentryczni inspektorzy policji, słynący z niekonwencjonalnych metod pracy i nieopisanej głupoty.

Juliette Binoche, Fabrice Luchini („U niej w domu”, „Żona doskonała”) i Valeria Bruni Tedeschi („Zwariować ze szczęścia”) brawurowo wcielają się w członków rodziny Van Peteghemów w filmie Brunona Dumonta („Mały Quinquin”, „Poza szatanem”), który stał się przebojem francuskich kin. „Martwe wody” to komedia czarna jak głębokie wody francuskich zatok i absurdalna niczym „Latający Cyrk Monty Pythona”.

28 czerwca, środa godz. 20.00

Sierranevada

Rumunia, Francja, Bośnia i Hercegowina, Chorwacja, Macedonia, 2016

 Po co spotyka się każda rodzina? Z miłości? Z obowiązku? Żeby sobie wygarnąć?

„SIERANEVADA”, najnowszy film w reżyserii Cristiego Puiu, to pełen czarnego humoru komediodramat o rodzinnej uroczystości z nieoczekiwanym finałem. Przenikliwa wiwisekcja relacji między bliskimi oraz refleksja nad codziennymi kłamstwami i niedopowiedzeniami, tworzącymi fundament każdej rodziny. …Bukareszt. W sobotnie przedpołudnie 40-letni lekarz wraz z żoną udaje się na rodzinną uroczystość ku pamięci zmarłego 40 dni wcześniej ojca. Gdy krewni czekają na spóźniającego się kapłana, na światło dzienne wychodzą sekrety i zadawnione urazy, a temperaturę spotkania dodatkowo podnosi bieżąca polityka. Wkrótce rodzinny zjazd przeradza się w regularną wojnę domową…

Cristi Puiu, obok Cristiana Mungiu, jest jednym z ojców rumuńskiej Nowej Fali. W 2005 roku jego „Śmierć pana Lazarescu” zdobyła główną nagrodę w canneńskiej sekcji Un Certain Regard. „SIERANEVADA” miała swoja światową premierę w konkursie ubiegłorocznego festiwalu w Cannes, została też rumuńskim kandydatem do Oscara w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny.

Sam reżyser tak mówi o filmie: Mój ojciec zmarł 21 maja 2007 r. Czterdzieści dni później zgromadziliśmy się przy stole z jego krewnymi, przyjaciółmi i kolegami, by zgodnie z tradycją uczcić jego pamięć. By ta uroczysta kolacja przebiegła bez zakłóceń, mama przygotowała mnóstwo różnego jedzenia, kupiła wino i piwo, wysprzątała dom i zaprosiła księdza. Zrobiliśmy z najbliższymi krewnymi zrzutkę na te wiktuały i pomagaliśmy przy różnych technicznych aspektach całego przedsięwzięcia. Choć wynikło kilka drobnych nieporozumień, ostatecznie uzgodniliśmy, że liczy się w tym wszystkim nie tyle sama tradycja, co symboliczny gest. Ale konstatacja, że „liczy się gest” rzuciła się cieniem na całą uroczystość, która z czasem przerodziła się w operetkowe rozrachunki. SIERANEVADA jest historią o rytuale uczczenia pamięci po zmarłym, który nijak się ma do tej pamięci. SIERANEVADA jest niedoskonałą rekonstrukcją zwykłej uroczystości. Jest historią naszego nieuleczalnego szaleństwa.

GŁOSY PRASY
Ta ekranizacja rodzinnego spotkania na pewno porwie wszystkich, którym niestraszne są gęste napisy filmowe. „Sieranevada” to mistrzowski portret współczesnej rumuńskiej klasy średniej, w którym znajdziemy dodatkowo cały zestaw inteligentnych i błyskotliwych refleksji na temat relatywności prawdy, zawodnej natury pamięci, różnych interpretacji historii czy istoty religii.Dan Fainaru – Screen International
To bardzo przekonujący portret życia rodzinnego, pełen intymnych detali, sojuszów, napięć, resentymentów i pojednań, który każe nam się też zastanowić, w jaki sposób to wszystko przekłada się na wydarzenia w szerszym światowym kontekście.Geoff Andrew – Sight and Sound

W tym wyważonym portrecie rumuńskiej klasy średniej znajdziemy wzruszającą, a nierzadko też przezabawną analizę komunikacji, relacji rodzinnych i naszej interpretacji pamięci.Patrick Gamble – Little White Lies

5 lipca, środa godz. 20.00

Słodkich snów

Sweet Dreams
Premiera: 9 czerwca 2017
reż. Marco Bellocchio
Włochy, Francja, 2016, 134 min.

Idylliczne dzieciństwo Massima (ekspresyjny Nicolo Cabras) kończy tajemnicza śmierć ukochanej matki. Ksiądz twierdzi, że mama chciała pójść do nieba, aby go lepiej stamtąd chronić. Ale chłopiec nie przestaje zadawać sobie pytania o przyczynę jej śmierci.

Pełną miłości relację dziecka do matki poznajemy we wspomnieniach Massima, które nie opuszczają go w dorosłym życiu. W latach 90. Massimo (poruszający Valerio Mastandrea, „Twarz anioła”, „Nine – dziewięć”) jest docenionym dziennikarzem i korespondentem wojennym w Sarajewie. Dotkliwe doświadczenia powodują, że Massimo zaczyna doznawać ataków paniki.

Sprzedaż mieszkania rodziców zmusza go do zmierzenia się z traumatycznymi wspomnieniami z przeszłości. Czy Elisa (Bérénice Bejo, „Dzieciństwo wodza”, „Artysta”), pełna empatii lekarka, pomoże dręczonemu przeszłością Massimowi otworzyć się i stawić czoła bolesnemu dzieciństwu?

Film „Słodkich snów” powstał na podstawie powieści Massima Gramelliniego „Fai Bei Sogni” („Słodkich snów”), która we Włoszech odniosła jeden z największych sukcesów wydawniczych ostatnich lat.

„Słodkich snów” miał premierę na Festiwalu Filmowym w Cannes 2016 i otwierał sekcję Directors Fortnight. Polscy widzowie będą mogli zobaczyć najnowszy film Marco Bellocchio (Złoty Lew w Wenecji za całokształt twórczości) już 9 czerwca w kinach!

12 lipca, środa godz. 20.00

Czerwony żółw

Francja, Belgia, 2016
Gatunek: animacja
Reżyseria: Michael Dudok
Czas trwania: 80 min

Znajdujesz się na bezludnej wyspie. Wokół ani śladu człowieka, żadnego zgiełku, tylko morze i plaża. Wiatr jest świeży, zamiast smogu morska bryza. Od cywilizacji dzieli cię bezkresny ocean. Co robisz? Delektujesz się swobodą czy budujesz tratwę? Gdzie jesteś? W więzieniu czy w raju?

Legendarne japońskie Studio Ghibli przedstawia animację „CZERWONY ŻÓŁW” w reżyserii Michaela Dudok de Wita, urzekającą baśń dla dorosłych, która została nagrodzona w Cannes, nominowana do Oscara i zwyciężyła w projekcie Scope100, w którym to sami widzowie wybierają filmy dla widzów.

W ramach projektu Scope100 dystrybutor Gutek Film zaprosił 100 widzów z całej Polski do obejrzenia 7 najnowszych europejskich produkcji, które nie trafiły jeszcze do polskich kin. Były wśród nich filmy pokazane na najważniejszych festiwalach filmowych (Cannes, Wenecja, Berlinale i San Sebastian). Zazwyczaj to dystrybutor decyduje o tym, która produkcja trafi do kin. Tym razem decyzja należała do widzów, którzy ocenili wszystkie filmy i wybrali najlepszy – animację „CZERWONY ŻÓŁW”.

Wyrusz w niezwykłą podroż i odkryj swoją bezludną wyspę podczas seansu filmu, który oczarował widownię na całym świecie.

GŁOSY PRASY

Niezwykła medytacja o tym, jak na wiele sposobów oddaliliśmy się od natury i Ziemi. Philadelphia Inquirer

W „Czerwonym żółwiu” czuć subtelną, ilustratorską wrażliwość. Wiele stonowanych i pięknych kadrów mogłoby trafić na karty malarskich albumów. Nie tylko tych z Kraju Kwitnącej Wiśni. Kulturaonline.pl

Michael Dudok de Wit stworzył uniwersalną historię, która pomimo różnic rasowych, kulturowych i religijnych zostanie zrozumiana w każdym zakątku świata. Odsłonił w niej istotę i kruchość czasu życia oraz udowodnił, że prawdziwa sztuka zawsze pozostaje ponad wszelkimi podziałami. Wchlonietyprzezorient.wordpress.com

Dudokowi udała się tu trudna sztuka – bez użycia słów (bo film, należy zaznaczyć, jest niemy) i z dość prostą fabułą opowiada historię niesłychanie uniwersalną i wolną do interpretacji. Sięga przy tym po nienachalną metaforykę i symbolikę, zaś oniryczne sekwencje pełne niedostępnych przez resztę filmu kolorów wywierają na widzach efekt niemałego „wow”. Gdyby nie bijąca z filmu skromność i minimalizm byłbym w stanie zaryzykować stwierdzenie, że „Czerwony żółw” jest filmem wielkim. Kalejdoskop
Wizualnie olśniewająca poetycka baśń, w której chodzi o coś więcej niż zwykłe piękno. Los Angeles Times

rwca, środa godz. 20.00

W sieci

Korea Płd, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Ki-duk Kim
Reżyseria: Ki-duk Kim
Obsada: Ji-il Park, Ha-dam Jeong, Hyun-Ah Sung
Czas trwania: 114 min

Prezentowany na festiwalu w Wenecji 2016 film „W SIECI”, nowy dramat czołowego prowokatora koreańskiego – Kim Ki-duka to wstrząsająca historia biednego rybaka uznanego przez pomyłkę za szpiega.
Film przynosi przejmujące studium trudnych relacji między Koreą Północną, a Południową.
…Nam Chul-Woo jest ubogim rybakiem wiodącym proste, ale szczęśliwe życie u boku żony i córki na północnym brzegu rzeki, która dzieli obie Koree. Codziennie łowi ryby w pobliżu newralgicznego punktu i straż graniczna zna go już na tyle dobrze, by ufać, że nie przekroczy niewidzialnej granicy na wodzie.
Pewnego dnia jednak sieć poławiacza wplątuje się w silnik łodzi i Nam nie może nic zrobić, by powstrzymać dryfowanie łajby na południe. Po dotarciu do brzegu, zostaje natychmiast zatrzymany przez południowokoreańskich żołnierzy. Ambitny oficer przesłuchujący uznaje rybaka za szpiega. Dla nieszczęśnika zaczyna się gehenna, która zdaje się nie mieć końca…

Prasa o filmie:
Nietypowy thriller szpiegowski, który wiele zawdzięcza specyfice miejsca akcji Jessica Kiang, Variety

Elektryzująca refleksja nad ideologią niszczącą ludzkie życia Deborah Young, The Hollywood Reporter

Kim Ki-duk powraca ze świetnym filmem, który przywodzi na myśl jego wczesne, najbardziej mroczne dokonania Matija Makotoichi, City On Fire

Charyzma Ryoo perfekcyjnie oddaje tragizm sytuacji, w której człowiek musi się odnaleźć w skórze ofiary i pionka systemu Ben Nicholson, Cine Vue

14 czerwca, środa godz. 20.00

Captain Fantastic

USA, 2016
Gatunek: dramat/komedia
Reżyseria: Matt Ross
Producent: Electric City Entertainment
Obsada: Viggo Mortensen, George MacKay, Samantha Isler, Annalise Basso, Frank Langella, Ann Dowd
Czas trwania: 120 minBen (Viggo Mortensen) jest ojcem sześciorga dzieci, które wspólnie z żoną wychowuje z dala od zgiełku miasta. Żyją inaczej niż przeciętna amerykańska rodzina: jedzą to, co uda im się upolować, nie chodzą do normalnej szkoły, uczą się sztuki przetrwania, żyjąc w miłości i wzajemnym szacunku. Kiedy sytuacja rodzinna zmienia się, muszą stawić czoła cywilizacji. Film pełen humoru i znakomitych dialogów. (kinoinfo.pl)
21 czerwca, środa godz. 20.00

Porto

Portugalia, USA, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Larry Gross, Gabe Klinger
Reżyseria: Gabe Klinger
Obsada: Lucie Lucas, Anton Yelchin
Czas trwania: 76 min„PORTO”, debiut fabularny doświadczonego krytyka i dokumentalisty Gabe’a Klingera, który światową premierę miał na Festiwalu Filmowym w San Sebastian 2016 to koprodukcja portugalsko-amerykańsko-polsko-francuska, a producentem wykonawczym jest Jim Jarmusch,. Ta pozornie banalna historia jednonocnej przygody zachwyca krytyków na całym świecie, a jedna z ostatnich ról tragicznie zmarłego Antona Yelchina przez niektórych uważana jest za jego najlepszy filmowy występ.…Jake i Mati to dwoje outsiderów mieszkających w portugalskim Porto, między którymi doszło kiedyś do intymnego, ale krótkiego kontaktu. On, samotnik pochodzący ze Stanów Zjednoczonych; ona, studentka z Francji przebywająca za granicą, związana ze swoim profesorem. Pewnego dnia tych dwoje po raz pierwszy zwraca na siebie uwagę na stanowisku archeologicznym, następnie na dworcu kolejowym oraz w kawiarni i to właśnie tam Jake zbiera się na odwagę, by po raz pierwszy porozmawiać z Mati. Para rozpoczyna swoją beztroską, jednonocną znajomość. Po latach, poszukując jednocześnie radosnych i bolesnych wspomnień bohaterowie przeżywają zaskakujące spotkanie, podczas którego czas zatrzymał się dla nich na jedną noc. Przesuwające się to w przód, to w tył ramy czasowe oraz poszerzający się i zwężający wizualny plan filmu ukazują głębię tego zaskakującego spotkania. W konsekwencji wciągają nas w tę jedną, niezapomnianą noc, kiedy to Mati i Jake zupełnie przez przypadek odkrywają miłość i pożądanie, których się nie spodziewali…WYWIAD Z REŻYSEREM GABE’M KLINGEREM (fragmenty)
– Urodziłeś się w Brazylii, ale mieszkasz w Stanach. Dlaczego kręcisz filmy w Europie i co przyciągnęło Cię do Porto – tego intymnego, portugalskiego miasta?
– W Europie macie producentów, którzy prawdziwie kochają kino artystyczne i kulturę arthousową. Macie również system dofinansowań wspierający ten rodzaj kinematografii. (…) Tak naprawdę moim pierwszym typem były Ateny, ale w 2014 roku Grecja przechodziła kryzys gospodarczy i czekając, aż sytuacja się ustabilizuje mój przyjaciel i partner producencki Rodrigo Areias, który mieszka w niewielkim portugalskim miasteczku Guimarães znajdującym się na północy kraju, zasugerował Porto. (…) Porto jest dla nas najlepszym rozwiązaniem.Tak, jak mówisz, Porto to miejsce o bardzo intymnym klimacie. To spore miasto, ale nie przytłacza sobą i poza Manoelem de Oliveira niewielu filmowców kręciło tam swoje filmy. Dla mnie fakt ten był bardzo pociągający.
– Powiedz coś wi ęcej na temat Jake’a i Mati.
– Nasi bohaterowie to Amerykanin i Francuzka, których ścieżki krzyżują się ze sobą w Portugalii. Nie szukali się, a jednak się znaleźli i rozpoczynają ze sobą romans w miejscu, które dla żadnego z nich nie jest jego domem. Jake’a wyrzekli się rodzicie, a Mati przebywa za granicą ze swoim portugalskim kochankiem.
– Jaki jest charakter ich wzajemnej namiętności?
Namiętność jest dla mnie zagadką. Zawsze wzdragam się, gdy ludzie przyglądają się parom i komentują: „ależ oni do siebie pasują” albo (pejoratywnie lub pozytywnie) „zasługują na siebie”. Skąd oni to wiedzą? Można być dla kogoś ideałem, ale nasze życie może wcale nie być idealne, albo można być dla kogoś idealnym partnerem, ale z jakiegoś powodu nie chcemy być z tą drugą osobą. Jedno mogę powiedzieć: samotność wspaniale jednoczy ludzi, choć może to brzmi dosyć paradoksalnie. Gdy jesteś w jakimś środowisku outsiderem, twoje poczucie samotności narasta i zaczynasz szukać jakichś więzi. Czasami więzi te mogą być dziwne, tajemnicze… (…)

26 kwietnia, środa godz. 20.00

American Honey

Egipt, Niemcy, Wlk. Brytania, ZEA, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Andrea Arnold
Reżyseria: Andrea Arnold
Obsada: Sasha Lane, Shia LaBeouf, McCaul Lombardi
Czas trwania: 162 min

Pełen energii „AMERICAN HONEY” podbił publiczność festiwalu w Cannes. Przez wielu krytyków film Andrei Arnold do samego końca był typowany do Złotej Palmy, ostatecznie otrzymał Nagrodę Jury z rąk Georga Millera. Reżyserka stworzyła współczesną opowieść inspirowaną autentycznymi historiami.

W rolach drugoplanowych (w roli głównej – Shia LaBeouf) wystąpili debiutanci: młodzi ludzie, których Arnold napotkała na ulicach amerykańskich miast. I to właśnie oni wybrali utwory, które złożyły się na ścieżkę dźwiękową (Rihanna, Calvin Harris, Sam Hunt, Lee Brice, Raury, The Raveonettes, Bruce Springsteen).
Na swój pierwszy film realizowany w Stanach Zjednoczonych brytyjska scenarzystka i reżyserka Andrea Arnold wybrała historię mocno zakorzenioną w rzeczywistości, pełną skomplikowanych postaci i oddającą jej własne doświadczenia z podróży przez Amerykę. To szalone love story, a jednocześnie nowoczesne kino drogi, którego młodzi bohaterowie szukają niezależności i wolności.

…18-letnia Star o niczym bardziej nie marzy niż o wyrwaniu się z małego miasteczka, gdzie mieszka z ojczymem i młodszym rodzeństwem. Po kolejnej domowej kłótni porzuca dotychczasowe życie i dołącza do przypadkowo spotkanej grupy rówieśników, którzy wspólnie krążą po Ameryce. Łączy ich poszukiwanie
przygody i łatwych pieniędzy. Włóczęga jest ich codziennością, motele ich domem, a życie – niekończącą się zabawą w rytmie popularnych hitów. Przewodzi im Crystal, decydująca o tym, kto zostanie przyjęty do grupy, a kto z niej wyrzucony. Jej najbliższy współpracownik – Jake bierze Star pod swoje skrzydła. Ich wspólne przygody na granicy prawa wkrótce przeradzają się w fascynację i uczucie, które zostanie wystawione na próbę…

Inspiracją do tej opowieści był dla Arnold opublikowany w 2007 roku w „The New York Times”, który opowiadał on o młodych ludziach zatrudnianych przez rozmaite szemrane firmy, którzy przemierzają kraj niczym komiwojażerzy z dawnych czasów i chodząc od drzwi do drzwi namawiają na kupno subskrypcji.
Zafascynowana tym środowiskiem Arnold ruszyła w podróż z jedną z takich grup. Spała z nimi w tanich motelach, poznawała życie młodych ludzi, z których wielu po raz pierwszy opuściło swój dom. Podczas tej wyprawy reżyserka uświadomiła sobie, że bycie w takiej grupie to bardziej sposób na życie niż praca, a ludzie w niej tworzą nie środowisko pracy, ale coś na kształt dzikiej zastępczej rodziny.

„AMERICAN HONEY” to szalona podróż przez Stany z paczką przyjaciół przy dźwiękach ulubionych płyt. To pulsująca emocjami i muzyką opowieść o poszukiwaniu własnej drogi w życiu.

 

19 kwietnia, środa godz. 20.00

Mr Gaga

Izrael, Szwecja, Niemcy, Holandia, 2016
Gatunek: dokumentalny, biograficzny
Scenariusz: Tomer Heymann
Reżyseria: Tomer Heymann
Obsada: Ohad Naharin, Tzofia Naharin, Avi Belleli
Czas trwania: 103 min

Ruch jest sposobem rozumienia siebie. Kto uważnie wsłucha się w swoje ciało, przekroczy swoje ograniczenia. Ohad Naharin

„MR GAGA” to najciekawszy film o tańcu współczesnym od czasu „Piny” (Variety), a jednocześnie laureat wielu nagród publiczności na międzynarodowych festiwalach. To film pozwalający zrozumieć związek ciała i ruchu z naszymi emocjami.

„MR GAGA” opowiada o genialnym choreografie Ohadzie Naharinie, wieloletnim szefie najsłynniejszego zespołu tańca współczesnego z Izraela – Batsheva Dance Company. Reżyser Tomer Heymann towarzyszył artyście przez 8 lat, aby ukazać jego życie i niezwykłą ewolucję jako tancerza, twórcy i człowieka. Heymann rejestrował zarówno jego życie prywatne, przebieg prób zespołu, jak i zajęcia z opracowanego przez Naharina języka ruchu – GAGA – umożliwiającego każdemu wyrażenie swoich emocji poprzez taniec. W połączeniu z niepokazywanym dotychczas materiałem archiwalnym oraz fragmentami tanecznych spektakli Batshevy dostajemy fascynującą historię człowieka, który zrewolucjonizował świat tańca współczesnego.

GŁOSY PRASY

Elektryzujący… Fascynujący… Choreograficznie doskonały… Fantastyczne zdjęcia występów… Variety

Jeśli nie wiecie o tańcu nic i w ogóle was on nie interesuje, i tak będziecie zaczarowani tym, co dzieje się na ekranie. Tancerze z grupy Batsheva ruszają się w sposób, w jaki nie podejrzewaliście, że ludzkie ciało jest w stanie. HEEB Magazine

Najpiękniejsze i najważniejsze filmowe dzieło, jakie kiedykolwiek zrobiono o izraelskim tańcu. Inspirujące. City Mouse

Zapierający dech, niesłychanie mocny i ważny film o sile sztuki, która łączy ludzi, gdziekolwiek są. NRG

Przepięknie nakręcony i doskonale skonstruowany dokument, który zaraża fascynacją Ohadem Naharinem nawet tych, którzy nie interesują się tańcem. College Movie Review

Cudowny film, doskonale zrobiony, fascynujący i, jak rzadko który, pozwalający zrozumieć, czym jest taniec i pasja. Saloona

REŻYSER O FILMIE

Ziarna, z których wyrósł ten film, zostały zasadzone około 20 lat temu, kiedy po raz pierwszy zobaczyłem na scenie Batsheva Dance Company prowadzoną przez Naharina. Moja głowa i serce doświadczyły wielkiego wstrząsu, jak po koktajlu z alkoholu i narkotyków, tylko bez alkoholu i narkotyków. Kontinuum ruchu, muzyki, energii, seksualności, zmysłowości i tancerze, w których można się zakochać, zupełnie nie wiedząc dlaczego. Od tamtego wieczora sztuka tańca Batshevy stała się moją obsesją. Naharin jest ciężkim orzechem do zgryzienia, to bardzo skomplikowany i pełen sprzeczności charakter, co czyni go fascynującym tematem filmu dokumentalnego.

GaGa, czyli język ruchowy stworzony przez Ohada Naharina, jest intrygującym zjawiskiem kulturowym i artystycznym, który zyskuje coraz większą popularność przede wszystkim w świecie tańca współczesnego. To zarazem filozofia pracy z ciałem, kompleksowy trening dla tancerzy i forma aktywności fizycznej dostępna dla ludzi niezwiązanych profesjonalnie z ruchem. W dużej mierze bazuje na pracy z obrazami mentalnymi, które trafiają bezpośrednio do centrum dowodzenia organizmem, czyli do układu nerwowego. Stymulowane wyobrażeniami ciało może przełamać ruchowe schematy, wyjść poza strefę komfortu i powtarzalności (…).

Fragment artykułu autorstwa Agnieszki Sterczyńskiej, który ukazał się na portalu taniecPOLSKA.pl w dniu 15 marca 2015

5 kwietnia, środa godz. 20.00

Cmentarzysko wspaniałości

Francja, Niemcy, Norwegia,USA,Tajlandia,Korea Płd,Malezja, 2015
Gatunek: dramat, fantasy
Producent: Anna Sanders Films, Astro Shaw
Czas trwania: 122 min

 „Na szczęście, tego typu filmów nie da się jednoznacznie zinterpretować. To intelektualna, estetyczna roszada, która każdemu odbiorcy może przynieść coś zupełnie innego. A mimo statycznej metody opowiadania, film ma swoje też zaskakujące momenty. Potrafi w równym stopniu wprawić w zdumienie, jak i swoiste zakłopotanie, co wywołać niespodziewany uśmiech. Z całą pewnością „Cmentarz wspaniałości” zostaje w głowie jeszcze długo po wyjściu z kina.” (Artur Cichmiński, film.onet.pl)

„Dramat fantastyczny. Opowieść o klinice dla żołnierzy w śpiączce to pretekst do wyprawy w napędzany emocjami świat zbiorowej podświadomości i traum. Inne, nieoczywiste, ale czytelne kino. (…)
Film ekscentryczny, ale wbrew pozorom łatwy w odbiorze, bo mówiący o emocjach i lękach uniwersalnie dotykających ludzi. Ma magiczną własność zjednywania serc o każdym kolorze, kształcie i wrażliwości.” (Anna Tatarska, Co jest grane 24)

„Cmentarz wspaniałości to film utrzymany w stylistyce slow cinema, który może spodobać się nawet zagorzałym przeciwnikom nurtu. Mamy w końcu do czynienia z dziełem Apichatponga Weerasethakula, czyli reżysera potrafiącego pogodzić ze sobą gusta Romana Gutka i Quentina Tarantino.” (Piotr Czerkawski, filmweb.pl)

„Coraz mniej filmów proponuje widzowi urlop od rzeczywistości, nie używając magicznych sztuczek filmowych, 3D czy innych efektów specjalnych. Takim oczyszczeniem jest Cmentarz wspaniałości, gdzie wiara może doprowadzić do tego, że człowiek poczuje oddech ludzki w krematorium. To pełna kontemplacji rozprawa o znalezieniu tętniącego i satysfakcjonującego życia na wysypisku, gdzie zamiast ludzkich odpadów dostaje się subtelny wykład o istocie życia. (…) Cmentarz wspaniałości jest zbudowany niczym poemat i stanowi odę do zwykłego życia oraz odtruwa organizm z toksyn. To nie tylko film, a aż film. Chociaż najcelniej – utwór poetycki. 8,5/10.” (Bernadetta Trusewicz, fdb.pl)

„W moim dzieciństwie liczyły się tylko trzy miejsca: szkoła, szpital i kino. To one mnie ukształtowały. W szpitalu spędziłem całe dzieciństwo, bo moi rodzice byli lekarzami. Do kina uciekałem po lekcjach, by zanurzać się w alternatywnych rzeczywistościach. Natomiast szkoła zawsze dawała mi jakiś dziwny posmak podwójności życia. (…)

Chciałem, żeby w jednej ze scen Jenjira widziała potwora wyłaniającego się z jeziora. Zrezygnowałem z tego tylko dlatego, że emocje i cisza wydały mi się w tym filmie ważniejsze niż potwory. (…) Dla mnie ten potwór symbolizowałby figurę generała, który pojawił się w Tajlandii po zamachu stanu, stając się postacią szczególną w życiu społecznym.” (Apichatpong Weerasethakul o swoim filmie, „Kino” 02/2017)
(mat nh)

 12 kwietnia, środa godz. 20.00

Fukushima moja miłość

KINÓWKI.pl

Niemcy, 2016
Gatunek: dramat
Reżyseria: Doris Dörrie
Obsada: Rosalie Thomas, Kaori Momoi, Nami Kamata
Czas trwania: 104 min

Pokazy Festiwalowe: Berlinale 2016, Guadalajara 2016, Sydney 2016, Odessa 2016, SANFIC / Santiago 2016

Nagrody i wyróżnienia: Heiner Carow Award & CICAE Art Cinema Award, Berlinale 2016; Nagroda dla Najlepszej Aktorki, Odessa 2016

Marie, młoda Niemka przyjeżdża do Japonii po traumatycznych przejściach związanych z zerwanym ślubem. Pracuje jako wolontariuszka dla organizacji Clown4Help, która w opustoszałej po trzęsieniu ziemi i wybuchu elektrowni atomowej Fukushimie, stara się, poprzez różnego rodzaju zajęcia terapeutyczne, pomagać nielicznym, pozostałym tam mieszkańcom. Dziewczyna nie bardzo widzi sens w tej działalności i przyznaje, że przyjechała tu, aby pomóc przede wszystkim sobie. Sądziła, że zetknięcie z ludźmi dotkniętymi większym nieszczęściem niż ona, pomoże jej zapomnieć o własnych problemach. Kiedy decyduje się na powrót jedna z kobiet prosi ją o pomoc w zawiezieniu do zamkniętej i zagrożonej promieniowaniem „strefy zero”. Satomi, ostatnia gejsza z Fukushimy, postanawia wbrew wszystkiemu odbudować swój dom i rozpocząć w nim normalne życie. Dziewczyna najpierw próbuje przekonać ją do odstąpienia od tego zamiaru, a później postanawia zostać i pomóc jej w pracach porządkowych. Obie kobiety, choć z trudem, nawiązują przyjacielską relację, a Marie poznaje nie tylko dramatyczną historię Satomi, ale też surowe obyczaje swojej gospodyni.

Fukushima, moja miłość to trzeci, po Oświeceniu gwarantowanym i Hanami kwiat wiśni, japoński film Doris Dörrie. Czarno-białe zdjęcia, za pomocą których reżyserka opowiada swoją historię, dokumentują też jej niezwykłe kulisy. Ujęcia z dotkniętej ogromną tragedią i wracającej bardzo powoli do życia Fukushimy oraz wpleciony do filmu materiał archiwalny sugestywnie oddają atmosferę po katastrofie, jaka zdarzyła się tu w 2011 roku.

29.03, środa godz. 20.00

To tylko koniec świata

Gatunek: Dramat
Reżyseria: Xavier Dolan
Występują: Marion Cotillard, Léa Seydoux, Vincent Cassel
Produkcja: Francja, Kanada

„To tylko koniec świata” – nagrodzony Grad Prix podczas tegorocznego Festiwalu w Cannes – opowiada historię 34-letniego Louisa, który powraca po dwunastoletniej nieobecności do rodzinnego domu opuszczonego po śmierci ojca. Zamierza swojej matce i rodzeństwu ogłosić, że wkrótce umrze. Na przeszkodzie stanie mu jednak niezwykle zawiła przeszłość.

Rodzinne żale, wspomnienia okażą się niezwykle toksyczną substancją, zatruwającą relacje rodzinne.

W obsadzie produkcji znalazła się sama śmietanka francuskiego aktorstwa: Marion Cotillard, Vincent Cassel, Lea Seydoux, Nathalie Baye oraz Gaspard Ulliel.

 

15 marca, środa godz. 20.00

Moonlight 

USA, 2016
Gatunek: dramat
Reżyseria: Barry Jenkins
Producent: A24, Plan B Entertainment, Upload Films
Obsada: Andre Holland, Trevante Rhodes, Janelle Monáe, Ashton Sanders, Alex R. Hibbert
Czas trwania: 110 min

OSCAR w kategorii NAJLEPSZY FILM

Osiem nominacji do OSCARÓW! Film nominowany jest w następujących kategoriach:
·         Najlepsza aktorka drugoplanowa – Naomie Harris
·         Najlepszy aktor drugoplanowy – Mahershala Ali
·         Najlepszy scenariusz oryginalny
·         Reżyser – Barry Jenkins
·         Scenariusz adaptowany
·         Muzyka
·         Montaż
Moonlight”, drugi pełnometrażowy film Barry’ego Jenkinsa, można w gruncie rzeczy opisać jako opowieść o dorastaniu ubogiego, czarnego chłopaka. Nie byłoby też błędem nazwać go filmem o narkomanii, przemocy w szkole i problemach amerykańskiego więziennictwa. Ale klasyfikacje te są zarazem tak niewystarczające, że wręcz wprowadzają w błąd. Lepiej oddać ducha i klimat tego zachwycającego filmu pisząc, że opowiada o uczeniu dziecka pływania, o gotowaniu dla starego przyjaciela, o dotyku piasku na skórze i odgłosie fal na spowitej mrokiem plaży, o pierwszych pocałunkach i rzeczach, których przyjdzie nam długo żałować.

„Moonlight”, oparty na sztuce „In Moonlight Black Boys Look Blue” Tarella Alvina McCraney’a,  jest rozbrajającym i momentami nieznośnie wręcz osobistym filmem, ale także palącym dokumentem społecznym, surowym spojrzeniem na amerykańską rzeczywistość, oraz wierszem skomponowanym ze światła, muzyki i wyrazistych ludzkich twarzy.

Jenkins w swoim dziele oszałamia wizją głęboko poruszających momentów, umiejętnością portretowania ludzi oraz nieznanej siły, która kształtuje nasze życie oraz czyni nas tym kim jesteśmy.

Ponadczasowa historia o związkach międzyludzkich i poszukiwaniu siebie. „Moonlight”  jest filmem o życiu młodego czarnego mężczyzny, poczynając od dzieciństwa w jednej z gorszych dzielnic Miami, w której próbuje odnaleźć swoje miejsce. Z jednej strony obraz życia Afroamerykanów we współczesnej Ameryce, z drugiej bardzo osobista, poetycka refleksja na temat tożsamości, rodziny, przyjaźni i miłości; genialny film pełen głębokiego współczucia i uniwersalnych prawd. Powalające, wyjątkowe dzieło Jenkinsa, wspartego przez fantastyczną aktorsko obsadę, w dogłębnie poruszający sposób ukazuje chwile, ludzi i niezbadane siły, które kształtują nasze życie i nas samych.

 22 marca, środa godz. 20.00

Nauczycielka

KINÓWKI.pl

Czechy/Słowacja, 2016
Gatunek: dramat
Reżyseria: Jan Hřebejk
Producent: Ceská Televize
Obsada: Zuzana Mauréry, Zuzana Konečná, Csongor Kassai, Tamara Fischer, Peter Bebjak
Czas trwania: 102 min

Komediodramat z dziejów prowincjonalnej szkoły w Czechosłowacji początku lat 80.

Nowy film jednego z najwybitniejszych twórców czeskiego kina, Jana Hřebejka, to przejmujące, choć niepozbawione humoru studium czeskiej mentalności z czasów komunizmu.
Przybycie nowej nauczycielki do podmiejskiej szkoły w Bratysławie roku 1983 wywraca do góry nogami życie lokalnej społeczności. Mária Drazdechová od początku zdaje się manipulować uczniami i ich rodzicami.

Po próbie samobójczej jednego z uczniów dyrektor placówki zamierza oddelegować kłopotliwą nauczycielkę. W tym celu jednak rodzice muszą podpisać petycję. Problem w tym, że Drazdechová ma daleko idące koneksje w Partii Komunistycznej. Czy prowincjusze będą w stanie zawalczyć o to, w co wierzą?

 Prasa o filmie:
 Uniwersalne przesłanie filmu wychodzi daleko poza mury szkoły
Amber Wilkinson, Eye for Film
Jak zwykle u Hřebejka, reżyseria jest wyśmienita, a kreacje – najwyższej próby
Alissa Simon, Variety
Genialna rola Zuzany Mauréry
David González, Cineuropa
Cały świat powinien wziąć udział w tak błyskotliwej lekcji czeskiej historii
David Ehrlich, IndieWire
Film jasno pokazuje, że era komunizmu nie była czymś, za czym powinniśmy teraz oglądać się z nostalgią
Boyd van Hoeij, The Hollywood Reporter

15 lutego, godz.20.00

Z innego świata

Francja, Belgia, Holandia, 2016
Gatunek: melodramat
Scenariusz: Jacques FieschiNicole Garcia
Reżyseria: Nicole Garcia
Obsada: Marion Cotillard, Louis Garrel
Czas trwania: 121 min

„Z INNEGO ŚWIATA” wyreżyserowane przez Nicole Garcię, to poruszająca i pełna emocji opowieści o kobiecie, która pragnęła miłości, z Marion Cotillard w roli głównej. Film powstał na podstawie sprzedanej w setkach tysięcy egzemplarzy fascynującej powieści Mileny Agus „Mal di pietre”.

…Gabrielle pochodzi z małego miasteczka na południu Francji, gdzie marzenia o prawdziwej, przepełnionej namiętnością miłości uchodzą za skandaliczne i szalone. W czasach, w których liczą się przede wszystkim stabilizacja i bezpieczeństwo, rodzice dziewczyny, wbrew jej woli, wydają ją za mąż za José, dobrego i pracowitego hiszpańskiego farmera. Kiedy po latach spokojnego małżeństwa Gabrielle wyjeżdża do uzdrowiska w Alpach, poznaje tam André, przystojnego żołnierza, który rozpala w niej od dawna skrywane żądze. Tym razem Gabrielle jest zdeterminowana, by podążać za swoimi pragnieniami i wziąć życie w swoje ręce…

 22.02, środa godz. 20.00

Toni Erdmann

Niemcy, 2016
Reżyseria: Maren Ade
Obsada: Peter Simonischek, Sandra Hüller, Michael Wittenborn, Thomas Loibl.
Czas trwania: 162 min

„TONI ERDMANN” w reżyserii i według scenariusza Maren Ade, to bezapelacyjny zwycięzca najważniejszych Europejskich Nagród Filmowych w kategoriach: najlepszy film, reżyseria, aktor, aktorka , scenarzysta! Film nominowany jest również do tegorocznego Oscara w kategorii Najlepszy Film Zagraniczny.

„TONI ERDMANN” to pełna humoru historia napiętych relacji między trzydziestoletnią niezwykle poważną menadżerką, a jej nieustannie wygłupiającym się ojcem, przewrotna, wzruszająca komedia o tym, co jest w życiu naprawdę ważne.

To historia kobiety, która poświęciła wszystko dla pracy, ale będzie musiała przemyśleć wyznawane przez siebie wartości. Może to właśnie szalony Toni Erdmann pomoże jej odkryć coś, czego nałogowa pracoholiczka nie była w stanie dostrzec?

…Ines Conradi pracuje jako doradca biznesowy dla niemieckich inwestorów w Bukareszcie. Poznajemy ją podczas jednej z nielicznych wizyt w rodzinnym domu, kiedy w przepisowym korporacyjnym kostiumie i z przyklejonym do ucha telefonem próbuje zdystansować się od codziennych problemów. Ojciec wyczuwa, że pod pozornym zaangażowaniem w sprawy zawodowe, córka skrywa swoje nieszczęśliwe życie. Postanawia zbadać, co jest tego przyczyną i składa jej niezapowiedzianą wizytę w Rumunii.

Wywodzący się z hippisowskiego pokolenia ’68 i obdarzony nieprzeciętnym poczuciem humoru Winfried najpierw bacznie obserwuje córkę oraz jej korporacyjnych współpracowników, po czym w niekonwencjonalny sposób wkracza do jej biznesowego świata, aby ją uratować. W niezbyt twarzowej peruce, z teatralną sztuczną szczęką i w wymiętym garniturze, jako tytułowy Toni Erdmann, pojawia się na nieformalnych biznesowych spotkaniach i zależnie od okoliczności odgrywa różne role: personalnego doradcy, pracownika niemieckiej ambasady lub ważnego inwestora. Jego dowcip i nonszalancja odnoszą większy skutek w nawiązywaniu pożądanych znajomości niż wymuszone zabiegi Ines. Na starannie wypracowanym wizerunku córki pojawia się pierwsza rysa…
Maren Ade nadała swojemu filmowi komediową formę, aby zadziałał on na widza podobnie, jak jego bohater na biznesowe środowisko, w którym się znalazł. Jego śmieszny kostium obnażył prawdziwe problemy uzależnionego o ekonomicznych wyników świata i pokazał jego tragiczny absurd.

8 lutego, środa godz. 20.00

Snowden

Francja, Niemcy, USA, 2016
Gatunek: biograficzny, dramat, sensacyj
Scenariusz: Oliver Stone
Reżyseria: Oliver Stone
Obsada: Joseph Gordon-Levitt, Shailene Woodley, Nicolas Cage
Czas trwania: 128 min

 SNOWDEN” w reżyserii Oliver Stone’a to trzymający w napięciu film akcji o pościgu za Edwardem Snowdenem – najbardziej poszukiwanym człowiekiem w Stanach Zjednoczonych i najsłynniejszym demaskatorem naszych czasów.

…Pracujący dla służb specjalnych Edward Snowden decyduje się ujawnić ściśle tajne informacje dotyczące nielegalnego podsłuchiwania przez rząd Stanów Zjednoczonych milionów ludzi na całym świecie. Wypowiada wojnę najpotężniejszym. Niespotykany dotąd wyciek kompromitujących danych w historii USA stawia na nogi wszystkie służby. Zaczyna się wyścig z czasem. Amerykański rząd ma tylko jeden cel – złapać Snowdena! „To jedna z największych, najbardziej ekscytujących historii naszych czasów” – opowiadał przed premierą filmu podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Toronto Oliver Stone.

W jednym z najbardziej oczekiwanych filmów tej jesieni w tytułowego bohatera brawurowo wcielił się Joseph Gordon-Levitt, którego rolę w filmie Olivera Stone’a krytycy nazwali „hipnotyzującą”, „wyśmienitą” i „elektryzującą”. Partnerkę Edwarda Snowdena zagrała Shailene Woodley. W drugoplanowych rolach zobaczymy na ekranie m.in. Nicolasa Cage’a, Toma Wilkinsona, Rhysa Ifansa.

PRASA O FILMIE:

„Snowden” to mocny powrót Olivera Stone’a. Mistrz dawno nie nakręcił tak udanego – i aktualnego – filmu. „Snowden” nie będzie kroplą w morzu, a sztormem, który zawładnie jego powierzchnią! Onet.pl

Jeden z najbardziej kontrowersyjnych reżyserów Ameryki nakręcił film o najbardziej kontrowersyjnej postaci ostatnich lat. Efekt? Ekscytujące widowisko. Nie przegapcie! The Washington Post

Fascynujący bohater! Gdyby Edward Snowden nie istniał naprawdę, Oliver Stone z pewnością by go wymyślił. (…) Ten film robi ogromne wrażenie. I sprawi, że część z nas zacznie teraz zasłaniać kamerki w swoich komputerach! RogerEbert.com

25 stycznia, środa godz. 20.00

Paterson

patersonFrancja, Niemcy, USA, 2016
Gatunek: komedia, obyczajowy
Scenariusz: Jim Jarmusch
Reżyseria: Jim Jarmusch
Obsada: Adam Driver, Golshifteh Farahani, Helen-Jean Arthur
Czas trwania: 113 min

Legendarny buntownik amerykańskiego kina Jim Jarmusch, na przekór dyktatowi konsumpcji i efekciarstwa, nakręcił film fabularny „PATERSON”, będący pochwałą zwyczajności. Ten niezależny twórca stworzył pełną humoru opowieść o tym, że życie jest poezją i każdy może odnaleźć szczęście na swój sposób.

…Paterson jest kierowcą miejskiego autobusu. Niczego mu nie brakuje. Kocha swoją pełną szalonych pomysłów żonę, która każdego dnia tworzy nowy plan na przyszłość. Mężczyzna ma czas na swoją pasję (pisanie wierszy), spacery z psem i spotkania z grupą zaprzyjaźnionych ekscentryków. Jest wśród nich przeżywający zawód miłosny kompan od kufla, wyzwolona singielka przesiadująca wieczorami w barze, czy wiecznie narzekający kolega z pracy, który zazdrości Patersonowi pogody ducha. Jednak na skutek zabawnego zbiegu okoliczności stoicki spokój tytułowego bohatera zostaje poddany próbie…

Kiedy do sieci trafiły pierwsze informacje o nowym filmie Jarmuscha, niektórzy miłośnicy poezji zastanawiali się, czy ma on coś wspólnego z pięcioczęściowym poematem „Paterson” Williama Carlosa Williamsa. Z pewnością nie jest to adaptacja tego utworu, ale obraz wiele łączy z dokonaniami amerykańskiego poety. – Nie musisz niczego wiedzieć o Williamie Carlosie Williamsie, aby zobaczyć ten film. Ale jeśli znasz Williama Carlosa Williamsa, może wtedy film będzie dla ciebie głębszy. Może też ktoś, kto nigdy nie słyszał o Williamie Carlosie Williamsie, zobaczy nasz film i postanowi dowiedzieć się o nim czegoś więcej, co oznaczałoby, że zrobiliśmy coś dobrego – mówi sam Jarmusch. Poemat „Paterson” stanowi swoistą kronikę tytułowego miasta, w pobliżu którego mieszkał William Carlos Williams i gdzie dorastał Allen Ginsberg. Akcja filmu Jarmuscha również została ulokowana w Paterson. Reżyser wyjaśnia, że przed laty zaczął interesować się historią tego bardzo dziwnego miasta niedaleko Nowego Jorku, które było niejako zapomniane. – W Nowym Jorku nikogo ono nie obchodzi. Nikt nie mówi o Paterson – zauważa Jarmusch.

Czy „PATERSON” ma coś wspólnego z poematem Williama Carlosa Williamsa o tym samym tytule? Bohaterem filmu jest tytułowy skromny kierowca autobusu, który żyje nieśpiesznym rytmem wyznaczanym przez poranny pocałunek z żoną Laurą, pracę i wieczorne spotkania przy piwie z grupą typowo jarmuschowskich ekscentryków. W tych codziennych rutynach towarzyszy mu notes, w którym zapisuje swoje obserwacje i refleksje pod postacią wierszy.

REŻYSER O FILMIE:

„Paterson” to spokojna historia. Jej główni bohaterowie nie mają żadnym dramatycznych konfliktów. Struktura filmu jest prosta – śledzimy życie bohaterów przez siedem dni. „Paterson” jest w zamierzeniu celebracją poezji, kryjącej się w drobiazgach, zmianach, codziennych relacjach z innymi. To odtrutka na mroczne, trudne kino pełne problemów bądź akcji. To film, który powinien przepłynąć obok widza, jak obrazy obserwowane przez szybę miejskiego autobusu, jak mechaniczna gondola poruszająca się przez małe, zapomniane miasto. – Wielu krytyków uważa, że to twój najbardziej osobisty film. Co o tym myślisz? -Sam nie wiem. Przy poprzednim filmie – „Tylko kochankowie przeżyją” – wszyscy mówili: to jego najbardziej osobisty film. Pamiętam też opinie przy okazji premiery „Broken Flowers”: w końcu zrobił swój najbardziej osobisty film. Trudno mi się więc odnosić do takich opinii i porównywać moje filmy, mogę tylko podążać za swoim instynktem.

1 luty, środa godz. 20.00

Honorowy obywatel

Hiszpania, Argentyna, 2016
Gatunek: komedia
Reżyseria: Gastón Duprat, Mariano Cohn
Producent: A Contracorriente Films, Aleph Media, Magma Cine, Televisión Abierta
Obsada: Oscar Martínez, Dady Brieva, Andrea Frigerio, Nora Navas
Napisy: polskie
Czas trwania: 120 min

Kalendarz Daniela Mantovaniego, argentyńskiego pisarza, który zdobył międzynarodową sławę dzięki Nagrodzie Nobla (Oscar Martínez), jest pełen obowiązków i prestiżowych wydarzeń. Mantovani niespodziewanie odwołuje wszystkie spotkania, aby pojechać do małego miasteczka Salas, z którego pochodzi i które jest źródłem jego inspiracji. Ma odebrać medal Zasłużonego Obywatela.

Wizyta tylko z pozoru umożliwia pogodzenie się z przyjaciółmi z przeszłości, czy triumfalny powrót do miejsca urodzenia. Mantovani musi zmierzyć się z opiniami ludzi, którzy odnajdują siebie na kartach jego powieści. Spotkanie światowej sławy autora z mieszkańcami Salas obfituje w zabawne nieporozumienia. Wkrótce jednak atmosfera zagęści się, emocje towarzyszące obecności noblisty sięgną zenitu, a Mantovani będzie zmuszony podjąć walkę o… własne życie.

[opis dystrybutora kino]
11 stycznia, środa godz. 20.00

Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie

dobrze_sie_klamie_w_milym_towarzystwieWłochy, 2016
Gatunek: komedia
Scenariusz: Paolo Genovese, Filippo Bologna, Paolo Costella, Paola Mammini, Rolando Ravello
Reżyseria: Paolo Genovese
Producent: Lotus Productions, Medusa Film, Leone Film Group
Obsada: Giuseppe Battiston, Anna Foglietta, Marco Giallini, Alba Rohrwacher
Czas trwania: 97 min

Kameralny komediodramat jest jednym z największych przebojów kin włoskich 2016 roku (ponad 2,5 miliona widzów). Film otrzymał nagrody David di Donatello – nazywane włoskimi Oscarami – dla najlepszego filmu 2016, a także za scenariusz, za który laury zdobył także na Tribeca FF i MFF w Bari.

Siedmioro długoletnich przyjaciół spotyka się na kolacji. Dla urozmaicenia wieczoru rozpoczynają zabawę polegającą na dzieleniu się między sobą treścią każdego SMS-a, e-maila lub rozmowy telefonicznej, jakie otrzymują w trakcie spotkania.

Kiedy tym samym wiele tajemnic zaczyna wypływać na światło dzienne, niewinna gra rodzi konflikty, które niełatwo będzie zażegnać…

18 stycznia, środa godz. 20.00

Ja, Olga Hepnarová

ja-olga-plCzechyFrancjaPolskaSłowacja, 2016
Gatunek: Biograficzny, Dramat
Reżyseria: Petr Kazda, Tomás Weinreb
Obsada: Michalina Olszańska, Berenika Kohoutová, Hana Vagnerová
Czas trwania: 105 min
Olga jest nieprzystosowanądo życia, agresywną i introwertyczną osobą. Dręczona przez koleżanki w internacie, poszukująca swojej seksualności chłopczyca miota się jak zamknięte w klatce zwierzę. Być może jest chora psychicznie, a może to tylko niezrozumienie, rozpacz, samotność. Otwierający w 2016 r. Panoramę podczas Berlinale film jest oparty na prawdziwych wydarzeniach. Do dziś toczą się dyskusje, co spowodowało, że Olga ‒ ostatnia kobieta stracona w Czechosłowacji w latach 70. ‒ wjechała ciężarówką w przystanek autobusowy, zabijając i raniąc kilkanaście osób. Przyznała się do winy i wysłała do gazet list, w którym podkreślała, że zabiła z zimną krwią. Czarno-biały debiut Petra Kazdy i Tomása Weinreba (zdjęcia Adam Sikora) z poruszającą rolą Michaliny Olszańskiej.

6 stycznia, środa godz. 17:45

Egzamin

egzaminBelgia, Francja, Rumunia, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Cristian Mungiu
Reżyseria: Cristian Mungiu
Obsada: Adrian Titieni, Maria-Victoria Dragus
Czas trwania: 127 min

 „EGZAMIN” to nagrodzony za najlepszą reżyserię w Cannes najnowszy film laureata Złotej Palmy za „4 miesiące, 3 tygodnie, 2 dni” Cristiana Mungiu. Przenikliwy obraz współczesnego człowieka rozdartego między wyznawanymi wartościami, a coraz dalej idącymi kompromisami.

…Romeo Aldea żyje od lat  w małżeństwie, w którym nie ma miłości. Z uwagi na dobro dziecka odsuwa od siebie decyzję o rozwodzie, jednocześnie utrzymując potajemne kontakty z kochanką. Najważniejsze jest dla niego szczęście dorastającej córki, dla której zrobiłby wszystko. Próbuje stworzyć jej jak najlepsze warunki do startu w dorosłe życie i marzy o tym, by celująco zdała maturę, a potem wyjechała na studia do Wielkiej Brytanii. Jednak w obliczu dramatycznego zdarzenia bezgraniczna miłość i dobre chęci okażą się niewystarczające… Kłamstwa, hipokryzja i konieczność kompromisów uruchamiają lawinę wydarzeń, które wystawią mężczyznę i jego bliskich na próbę…

GŁOSY PRASY

Ten film jest jak potężny cios, uzmysławiający człowiekowi, jak wygląda życie w społeczeństwie, w którym każdy jest skorumpowany. (…) Napięcie na ekranie dorównuje niejednemu thrillerowi.The Huffington Post

Intymny, imponujący, a zarazem błyskotliwie inteligentny film – jak bardziej ludzki Haneke bez chęci do oceniania.The Playlist

Inteligentna, subtelna, moralnie niejednoznaczna i, mówiąc szczerze, genialna opowieść o korupcji, która każe nam się zastanowić, czy kiedykolwiek jest ona uzasadniona.One Room With a View

Gdyby potrzeba było dodatkowych dowodów na potwierdzenie miejsca Cristiana Mungiu w panteonie najlepszych europejskich reżyserów, oto jest „Egzamin” – jego najdojrzalszy jak dotąd film.Screen Daily

„EGZAMIN” to opowieść o kompromisach i zasadach, o decyzjach i wyborach, o indywidualizmie i solidarności, a także o wychowaniu, rodzinie i starzeniu się. To opowieść o rodzicu, który zastanawia się, co jest najlepsze dla jego dziecka – czy powinno ono radzić sobie w prawdziwym świecie czy ciągle mieć pod górkę, starając się postępować uczciwie i zmienić świat na tyle, na ile to możliwe. Romeo Aldea doszedł do tego momentu w życiu, kiedy czuje, że ziemia powoli osuwa mu się spod stóp. Nie jest już młody, ale nie jest jeszcze stary. Jego małżeństwo się rozpada, jego matka jest stara i schorowana, a jego córka dojrzała do samodzielnej podróży przez życie.

REŻYSER O FILMIE – KIM JEST ROMEO ALDEA?

Zbliżające się pięćdziesiąte urodziny byłyby wystarczająco trudne dla Romea Aldei i bez tych kilku kompromisów, na które poszedł w życiu. Po prostu tak wyszło. Może to kwestia wychowania albo zwyczajnego dopasowania do tego, co robili wszyscy wokół. (…) Kiedy zaś pójdzie się już na pierwszy kompromis, drugi i trzeci stają się łatwiejsze – człowiek powoli godzi się ze świadomością, że kompromis jest częścią życia, a tak poza tym są przecież różne rodzaje kłamstwa, różne kompromisy i różne sytuacje. No cóż – gdyby świat był uczciwy i sprawiedliwy, można by samemu być uczciwym i sprawiedliwym. Gdyby wszyscy dookoła szanowali prawdę i prawo, człowiek robiłby to samo. Niestety jednak życie wygląda nieco inaczej, a przecież nikt nie chce być durniem, głupcem, ofiarą losu – i tak dalej. W życiu trzeba być elastycznym, radzić sobie z różnymi śliskimi sytuacjami i w każdym przypadku decydować, co jest właściwe, a co nie, na jaki kompromis można sobie pozwolić, jakie działania są do zaakceptowania i gdzie leżą granice. Kiedy już pójdzie się na pierwszy poważny kompromis, nie ma odwrotu. Nie można wcisnąć klawisza „Reset” i zacząć od nowa – stało się, trzeba dalej podążać raz obraną drogą, bez względu na konsekwencje. (…).

2016 rok minął nam tak…

9 grudnia godz. 18.00

Nieznajoma dziewczyna

nieznajomaReżyseria: Jean-Pierre i Luc Dardenne
Scenariusz: Jean-Pierre i Luc Dardenne
Obsada: Adèle Haenel, Louka Minnelli, Jérémie Renier
Zdjęcia: Alain Marcoen
Producenci: Belgia
 Gatunek: Dramat społeczny
Rok produkcji: 2016
Czas trwania: 106 min
Tytuł oryginalny: La fille inconnue
Najnowszy film braci Dardenne, dwukrotnych zdobywców Złotej Palmy na MFF w Cannes.
Kiedy lekarka Jenny uczy swojego praktykanta przestrzegania godzin pracy, jeszcze nie wie, że respektowanie tych zasad wkrótce zmieni     i jej życie. A stanie się tak, ponieważ do jej drzwi – ale już po godzinach pracy – zapuka pewna młoda kobieta…… Jenny nie otworzy, a nazajutrz, na placu budowy blisko kliniki, w której pracuje, policja znajdzie ciało tajemniczej kobiety. Teraz – trapiona wyrzutami sumienia – Jenny chce na własną rękę ustalić tożsamość zmarłej  i zapewnić jej godny pochówek.
Pokazywany w Konkursie Głównym festiwalu w Cannes film „Nieznajoma dziewczyna” braci Dardenne nie jest jednak kryminałem, choć znajdują się w nim mroczne wątki. Dardenne’owie portretują zamknięte środowisko lekarskie, skupione wokół swojej pracy, nawet czas wolny spędzające we własnym gronie. To typowa klasa średnia Belgii, nastawiona na konsumpcję i niedostrzegająca biedy, otaczającej ich ze wszystkich stron.
Tymczasem obok ich świata, w którym ludzie za konsultację lekarską płacą grube setki euro, rozgrywają się wydarzenia dramatyczne, a przypadkowa śmierć tytułowej nieznajomej dziewczyny pozwala zajrzeć do środowiska, z którego istnienia mało kto zdaje sobie sprawę. A może Dardenne’owie opowiadają tak naprawdę o znaczeniu przypadku w naszym życiu, winie i odpowiedzialności?
NAGRODY I FESTIWALE:
2016 – Cannes 2016 – konkurs Główny
2016 – Transatlantyk Festival w Łodzi (polska premiera)
2016 – Festiwal Filmu i Sztuki Dwa Brzegi
2016 – T-mobile Nowe HoryzontySYLWETKA REŻYSERÓW:
Jean-Pierre i Luc Dardenne – przyszli na świat na początku lat 50. w belgijskiej prowincji Liège. Jean-Pierre studiował aktorstwo, Luc – filozofię. Pod koniec lat 70. zaczęli kręcić filmy dokumentalne. Dekadę później zrealizowali pierwszą fabułę, dramat wojenny „Falsch” (1987). Międzynarodowy rozgłos zyskali jednak dopiero za sprawę dramatu „Obietnica” (1996). Są dwukrotnymi laureatami Złotej Palmy – za filmy „Rosetta” (1999) oraz „Dziecko” (2005). W 2011 wyjechali z canneńskiego festiwalu z Grand Prix za „Chłopca na rowerze”. Wielkim sukcesem był także ich przedostatni film „Dwa dni, jedna noc” (2014), który zgarnął szereg nagród na światowych festiwalach i zapewnił Marion Cotillard nominację do Oscara. Bracia konsekwentnie tworzą kino społeczne w paradokumentalnej estetyce i według własnych scenariuszy.źródło: Aurora Films – dystrybucja

14 grudnia, godz. 20.00

Jarocin. Po co wolność

jarocin_plakat_small_20160804film dokumentalny, 109 min

Polska 2016

Scenariusz i reżyseria: Leszek Gnoiński i Marek Gajczak

Zdjęcia i montaż: Marek Gajczak

Dźwięk: Michał Fojcik

Producenci: Aneta Zagórska i Witold Bereś

Produkcja: Stowarzyszenie Film Kraków

Zamknięta w obrazach i dźwiękach, energetyczna historia Festiwalu w Jarocinie. Pełna anegdot, opowieść o wolności, młodości, niezależności i marzeniach, przeplatana tekstami piosenek zmieniającymi się tak, jak świat wokół.  Film łączy biało-czarne archiwalne obrazy, niepublikowane dotąd amatorskie nagrania, z lekko zamazanymi, ale wciąż żywymi, wspomnieniami Bohaterów – legendarnych rockowych buntowników, dla których Jarocin był inspiracją i źródłem twórczej wolności.  Całość łączy muzyka, która jako najważniejszy element festiwalu, staje się narratorem historii. Film o Jarocinie jest filmem o wolności. Nie tylko tej rozumianej jako wolność jednostki w totalitarnym świecie, ale również o wolności artystycznej, wolności tworzenia i wyrażania siebie, wolności w każdym wymiarze. Na kanwie opowieści o Festiwalu, zostanie pokazany trudny okres życia w systemie komunistycznym i muzyczna droga Polaków do wolności.

Jarocin był wtedy takim małym projektem społeczeństwa. Takiego normalnego, jakim powinna być Polska. Wszędzie. W każdym miasteczku, w każdym mieście. Ludzie, którzy zauważyli się nawzajem i próbowali razem przeżyć.

Marek Piekarczyk

 Festiwal w Jarocinie jest i był miejscem niezwykłym. Szczególne znaczenie miał w latach 80., jako oaza wolności i jedno z niewielu normalnych miejsc tamtych czasów. Chcielibyśmy pokazać go widzowi od strony do tej pory nieznanej lub rzadko eksploatowanej – kulturotwórczej, międzypokoleniowej, światopoglądowej, obywatelskiej. Chcielibyśmy pokazać całościową historię Jarocina używając w tym celu głośnej muzyki, świetnych archiwaliów, ciekawych anegdot i niezwykłych opowieści.

Film o Jarocinie będzie filmem o wolności. Nie tylko tej rozumianej jako wolność jednostki w totalitarnym świecie, ale również o wolności artystycznej, wolności tworzenia i wyrażania siebie, wolności w każdym wymiarze. Tym, co oznaczała w latach 70-80., i o tym, co oznacza teraz, dla współczesnego człowieka.

Oczywiście, powstały już filmy o Jarocinie, jednak pokazywały one festiwal albo wyrywkowo (poszczególne edycje), albo stereotypowo poprzez filmowanie pijanych i brudnych punków (pamiętajmy o tym, że w latach 80., Jarocin i cała gmina objęte były zakazem sprzedaży alkoholu), albo poszukując sensacji i zadym.

Zapomina się o niezwykle ważnym elemencie – o muzyce. Większość dotychczasowych filmów i reportaży traktuje muzykę w Jarocinie jako dodatek, pokazuje przypadkowe występy, nie zastanawia się nad treściami, które płynęły ze sceny. Chcemy odwrócić te proporcje – pokazać muzykę, jako najważniejszą część festiwalu. Dlatego to ona jest jednym z bohaterów tego filmu, a śpiewane ze sceny teksty są Narratorem, niezwykle ważną częścią opowieści o historii festiwalu i zmieniającej się Polsce. To one stawały się zwierciadłem, w którym odbijały się poglądy młodych ludzi, świetnie pokazywały ich frustracje, poszukiwania, oczekiwania wobec świata.

Rock opisywał ciężkie czasy językiem prostym, często dosadnym, choć w tekstach nie brakowało również celnych i ciekawych metafor. Piosenki niszczyły stereotypy, tworzyły więzi między młodymi ludźmi, pozwalały im chociaż przez chwilę, poczuć się wolnymi. Pokazywały, że oprócz oficjalnie promowanej rozrywki, jest też ta podziemna żyjąca własnym życiem, daleka od politycznego cynizmu rządzących i uniesień opozycji. Posiadająca własny język i swoją publiczność, a nawet własne wydawnictwa (kasety, fanziny), które stanowiły trzeci obieg kultury. Te wszystkie zjawiska kumulowały się w Jarocinie. Część fanów wracała do swoich miast i miasteczek odmieniona, zakładała zespoły i wypowiadała swoje zdanie. Festiwal dawał im oparcie i siłę do działania. Szczęście też mieli organizatorzy, bo przecież „nie można upiec dobrego chleba bez świetnej mąki, tak nie można zorganizować wyjątkowego festiwalu bez wspaniałych twórców”.

Miał rację Walter Chełstowski, twórca najbardziej legendarnych edycji, że trafiły na siebie wyjątkowe pokolenia ludzi, którzy przedwcześnie dojrzeli obserwując najpierw wydarzenia sierpniowe i powstanie Solidarności, a następnie stan wojenny i kryzys gospodarczy. Dziedzictwo festiwalu to wciąż niedocenione zjawisko w polskiej kulturze XX wieku. Chcemy, aby ten film to zmienił.

 Festiwal w Jarocinie to jeden z najistotniejszych przejawów kultury polskiej XX wieku. Wszystkie zespoły, które tam występowały, wszyscy organizatorzy i publiczność, która tam przyjeżdżała, stworzyli coś, co jest wielkim dziełem kultury XX wieku. Variete, Made in Poland, One Million Bulgarians, Kat i wszelkie inne mają kulturowo takie same znaczenie i są tak samo ważne jak Czesław Miłosz, Krzysztof Penderecki, filmy Andrzeja Wajdy czy Jerzego Skolimowskiego.

Robert Jarosz (badacz kultury)

 Chcemy też, aby film po raz pierwszy pokazał pełną historię festiwalu, który rozpoczął się pod koniec lat 60., a nie jak powszechnie się uważa – w latach 80. Wielkopolskie Rytmy Młodych trwały całe lata 70., stając się pod koniec dekady jednym z najważniejszych przeglądów muzycznych w Polsce. Nie byłoby bez nich legendy festiwalu w Jarocinie.

Festiwal odcisnął mocne piętno na mieście i jego mieszkańcach. Miasto Jarocin „gra”, ściany budynków są pokryte muralami o tematyce rockowej, a ulice pomnikami np. glana. Otwiera się pierwsze w Polsce muzeum historii rocka (Spichlerz Polskiego Rocka), miasto przeprowadza konkursy dla muzyków debiutantów (Rytmy Młodych). Jarocin nieustająco jest ciekawym miejscem kulturotwórczym. Interesująca dla filmu jest zmiana nastawienia do festiwalu mieszkańców i władz miasta.

źródło: dystrybucja Barton Film

7 grudnia, godz. 20.00

Opieka domowa

opieka-domowa-polski-plakat_1Reżyseria: Slávek Horák
Scenariusz: Slávek Horák
Producent: Slávek Horák
Zdjęcia:Jan Stastný
Montaż: Vladimír Barák
Produkcja: Słowacja, Czechy 2015
Czas: 92 min.
Gatunk: komedia/dramat

FESTIWALE:
Hartland Film Festival 2016nagroda Grand Prize – najlepsza fabuła – Slávek Horák
IFF Cleveland 2016 – nominacja: George Gund III Memorial Central and Eastern European Film Competition
Czeskie Lwy 2016 – nagroda Czeski Lew – najlepsza aktorka – Alena Mihulová
– nominacje: najlepszy film, najlepszy reżyser, najlepszy aktor, najlepsza aktorka drugoplanowa, najlepszy scenariusz
FF Glasgow 2016 – nominacja – nagroda publiczności
IFF Karlovy Vary 2015 – nagroda – najlepsza aktorka Alena Mihulová
– nominacja:  Crystal Globe Slávek Horák
MFF Mannheim-Heidelberg 2015 –nagroda Recommendations of Cinema OwnersInternational Competition
– nominacja: Grand Newcomer Award Mannheim-Heidelberg International Competition
MFF Palm Springs 2016 – nagroda Directors to Watch: Slávek Horák
– nagroda FIPRESCI Prize Best Actress: Alena Mihulová

“Słodko-gorzki komediodramat, który w nowatorski sposób zajmuje się odwiecznym tematem czeskiego kina: życiem małego miasteczka. „Opieka domowa” to film, który po mistrzowsku posługuje się humorem, a bohaterów traktuje po prostu po ludzku. Debiut Slávka Horáka (reżyseria i scenariusz) z pewnością spodoba się widzom kin studyjnych.”Variety, Alissa Simon

Opis filmu:

Vlasta, pielęgniarka opiekująca się marudnymi pacjentami w ich domach, z pasją i poświęceniem wykonuje swoją pracę, kocha też gorąco swojego męża Lada i córkę. Wszyscy troje żyją w rejonie Czech znanym z produkcji wina. Pewnego dnia życie bohaterki drastycznie się zmienia i będzie ona musiała wyjść ze swojej roli. Smutne i wesołe tony przeplatają się w opowieści o Vlaście, która pomagała innym, a teraz sama będzie potrzebowała pomocy.

30 listopada, środa godz. 20.00

Służąca

sluzaca2Korea Południowa, 2016
Gatunek: Dramat
Scenariusz: Seo-Kyung Chung, Chan-wook Park
Reżyseria: Chan-wook Park
Producent: Moho Films
Obsada: Min-hee Kim, Jung-woo Ha, Jin-woong Jo
Czas trwania: 144 min
Najnowszy film Park Chan-wooka, twórcy „Oldboya” i „Pani Zemsty” – „SŁUŻĄCA” to przewrotny thriller oparty na bestsellerowej powieści Sarah Waters „Złodziejka”.

…Korea, lata 30. XX wieku. Oszust z nizin społecznych postanawia podstępem rozkochać w sobie piękną Japonkę – dziedziczkę wielkiej fortuny – aby przejąć jej majątek. W tym celu umieszcza w jej najbliższym otoczeniu tytułową służącą – posłuszną sobie naciągaczkę, która ma zaskarbić względy milionerki i stać się jej zaufaną powiernicą…

„SŁUŻĄCA” to opowieść o trójkącie miłosnym, pożądaniu, seksualnych fantazjach i wyrafinowanej zemście. Widziana z różnych perspektyw intryga z minuty na minutę diametralnie się zmienia, zmierzając ku przewrotnemu finałowi. Park Chan-wook stworzył porażające wizualnie i trzymające do końca w napięciu widowisko, w którym nic nie jest tym, czym się początkowo wydaje. Film podbił serca widowni tegorocznego festiwalu w Cannes, gdzie film miał swoją światową premierę.

GŁOSY PRASY

To kino spełnione formalnie i intelektualnie, a przy okazji dostarczające sporo frajdy. No bo powiedzcie sami, jak często macie okazję zobaczyć scenę erotyczną, w której afrodyzjakiem jest spiłowywanie zęba naparstkiem?Filmweb.pl

Park Chan-wook zbudował na ekranie elegancką, szkatułkową opowieść z drobiazgową konstrukcją. Intryga goni intrygę, tajemnica przykrywa inną tajemnicę, błahe szczegóły okazują się mieć nieprzeciętne znaczenie, a niewinne postacie – drugie oblicze. Stopklatka.pl

W zasadzie wszystko w tym filmie jest fetyszem. Chan-wook potrafi odnaleźć erotyzm w nieoczekiwanych miejscach.Sight & Sound

Fantastycznie nakręcona „Służąca” spełnia wszystkie oczekiwania i nieustannie zaskakuje. To zabawny, perwersyjny thriller erotyczny i historia miłosna w jednym. The Hollywood Reporter

2 grudnia, godz. 20.00

Ederly

ederly-plakat-725x1024Produkcja:Polska

Rok produkcji: 2015
Premiera: 2016. 11. 18

Czarno-biały, 87 min

Plenery: Bodzanowice, Lasowice Wielkie, Pasym

Tytułowe Ederly to miasto istniejące poza czasem, na granicy realnego świata i snu. Może się wydawać, że istnieje tylko po to, by mógł do niego trafić główny bohater – Słow. Miasto osacza bohatera, któremu zostają przypisane nowe tożsamości. Film można określić jako surrealistyczną komedię z elementami kryminału lub filozoficzny traktat o życiu. Nierealistyczną fabułę wspiera realistyczna warstwa wizualna, a czarno – białe zdjęcia nawiązują do stylistyki kina niemego.

EDERLY wyreżyserował Piotr Dumała – wybitny, ceniony i wielokrotnie nagradzany na całym świecie twórca animacji. To jego drugi film fabularny. Zdjęcia były realizowane na Mazurach, Śląsku oraz w okolicy Warszawy. Film można uznać za surrealistyczną komedię, przewrotny kryminał lub filozoficzny traktat o życiu. Nieoczywista fabuła została opowiedziana poprzez wysmakowane czarno-białe kadry, nawiązujące do stylistyki kina niemego. Całość dopełniają brawurowe kreacje aktorskie.

EDERLY światową premierę miało na 30. MFF w Mar Del Plata (Argentyna). Polska premiera odbyła się podczas 16. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Film był prezentowany w Konkursie Głównym i zdobył drugie miejsce w plebiscycie publiczności. EDERLY było prezentowane także na festiwalu Dwa Brzegi w Kazimierzu Dolnym. Tam również film spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem. Widzowie porównywali atmosferę filmu do dzieł Borgesa, Gombrowicza, Mrożka i Kafki.

23 listopada, środa godz. 20.00

Lo i stało się. Zaduma nad światem w sieci

lo_stalo_sieUSA, 2016

Gatunek: dokumentalny
Reżyseria: Werner Herzog
Obsada: Elon Musk, Lawrence Krauss, Lucianne Walkowicz
Czas trwania: 97 min

Kiedy został wysłany pierwszy mail? Czy mistrzostwa świata w piłce nożnej w 2050 roku wygrają roboty? I czy istnieją jeszcze miejsca, gdzie nie docierają fale elektromagnetyczne?
Legendarny dokumentalista Werner Herzog, który ma swoim koncie nominację do Oscara, w najnowszym filmie „LO I STAŁO SIĘ. ZADUMA NAD ŚWIATEM W SIECI” bierze na warsztat internet.
Podróż zaczyna od samych źródeł cyfrowej rewolucji. To w pokoju na Uniwersytecie Kalifornijskim w 1969 roku został wysłany pierwszy mail. Herzog prowadzi widzów poprzez szereg prowokacyjnych rozmów, które pokazują, w jaki sposób internet przekształcił praktycznie wszystkie elementy realnego świata – od biznesu, przez edukację, podróże kosmiczne, po opiekę zdrowotną i w końcu osobiste relacje. Udowadnia, że moment, w którym internet zacznie „śnić sam o sobie” jest już bardzo bliski. Jeden z naukowców pokazuje, jak wygląda wyobraźnia robota, i zadaje niewygodne pytanie: czy otoczeni inteligentnymi maszynami na pewno będziemy wciąż potrzebowali towarzystwa drugiego człowieka?

W 1969 r. pierwsza krótka wiadomość została przesłana przez internet ze skromnego laboratorium komputerowego uniwersytetu UCLA do niecierpliwie oczekujących jej naukowców z Uniwersytetu Stanforda. Tym samym rozpoczęła się niezwykła rewolucja, która ogarnęła wszelkie aspekty współczesnego życia. Od tamtej pory, granice cyberprzestrzeni poszerzyły się, tworząc skomplikowaną sieć, w której swoje miejsce ma niemal każda informacja ze świata. Majestatyczna, enigmatyczna, czasem niebezpieczna i pozornie bezkresna, owa „połączona rzeczywistość” niemal niepostrzeżenie odmieniła życie człowieka.

W „LO I STAŁO SIĘ. ZADUMA NAD ŚWIATEM W SIECI” Werner Herzog rejestruje historię świata wirtualnego, od jego początku po jego najbardziej odległe przejawy, poruszając się po cyfrowej rzeczywistości z tą samą swadą i zaciekawieniem co w swych wcześniejszych ziemskich podróżach po Amazonii, Saharze, Biegunie Południowym czy australijskim buszu. Niestrudzenie dociekliwe oko reżysera, który wcześniej śledził tragiczne losy miłośnika niedźwiedzi Timothy’ego Treadwella i odważnie odmalował powstanie niezwykłych prehistorycznych obrazów naskalnych w jaskini Chauveta tym razem odkrywa dla nas piękno, tajemnice i niesłychany potencjał współczesnej prawdziwie niezbadanej dziczy. Film miał stworzyć bazę do dyskusji nad poruszanymi w nim ważkimi tematami i zachęcać do gruntowniejszego badania tematu. Jak mówi jego producent wykonawczy Jim McNiel z NetScout, chodziło o stworzenie elementarza świata w sieci: – Chcieliśmy zbadać początki i rozwój świata w sieci, jak również pokazać niesamowite osiągnięcia, które on umożliwia. Można film potraktować jako swoistą reklamę społeczną. Lubię mówić, że to ‘Niewygodna prawda’ Internetu. Aby projekt się udał, potrzebny był mistrz fabuły, a Werner Herzog jest jednym z najlepszych.

Początkowo McNiel nie miał świadomości, że w temacie cyberprzestrzeni Werner Herzog jest całkowitym neofitą. – Werner jest turystą w świecie technologii – mówi producent. – Jakby pochodził z innej planety. Nie ma nawet telefonu komórkowego. W tym sensie, jego ‘nieskalane spojrzenie’ na świat w sieci przyniosło niezwykle interesujące rezultaty.

16 listopada, środa godz. 20.00

Ja, Daniel Blake

ja_daniel_blakeFrancjaWielka Brytania, 2016

Gatunek: dramat
Scenariusz: Paul Laverty
Reżyseria: Ken Loach
Obsada: Dave Johns, Hayley Squires
Czas trwania: 100 min

Poruszające i chwytające za serce najnowsze dzieło Kena Loacha, jednego z najważniejszych reżyserów europejskiego kina.
Uhonorowany najważniejszą nagrodą – Złotą Palmą – festiwalu w Cannes film Kena Loacha „JA, DANIEL BLAKE” to niesamowicie wzruszająca i pełna humoru historia dojrzałego mężczyzny, który decyduje się pomóc samotnej matce z dwójką dzieci stanąć na nogi. Jednak gdy sam zacznie starać się o zasiłek, trafi w tryby bezdusznej, biurokratycznej machiny niczym z powieści Franza Kafki. Pomimo obojętności urzędników i kolejnych wyzwań, jakim muszą sprostać w codziennym życiu, Daniel i Katie na nowo odnajdą radość życia i prawdziwą przyjaźń.
… Dan Johns ma pięćdziesiąt kilka lat. Całe życie pracował jako stolarz. W wolnym czasie rzeźbi w drewnie małe rybki. Jest uczciwy, bezpośredni, ma poczucie humoru i godności. Jeśli mówi, że coś zrobi, to to zrobi. Opiekował się chorą żoną. Od jej śmierci jest trochę pogubiony. Miał zawał, po którym, według lekarza, nie powinien pracować, i musi skonfrontować się z przedstawicielami władzy, urzędnikami, którzy nigdy nie idą na rękę. To go irytuje, ale stara się z tym walczyć szczerością, z godnością i humorem. Z czasem jest mu coraz trudniej, bo to oni ustalają zasady. System go niszczy. Wtedy poznaje Katie, która przyjechała z Londynu z dwójką dzieci. Zaprzyjaźniają się. Myślę, że Dan postrzega Katie jako sprawę, o którą warto walczyć. Chce jej pomóc tak bardzo, że zapomina o swojej trudnej sytuacji…
MEDIA O FILMIE:
Znerwicowany bohater Loacha przypomina chwilami angielskie wcielenie Adasia Miauczyńskiego z „ Dnia świra”, uczciwego obywatela, doprowadzonego przez państwo na skraj załamania nerwowego. Czasami system tworzy wariata. To fakt. Kolejnym faktem jest, że Ken Loach nakręcił znakomity film, który daje do myślenia.Łukasz Knap, Wirtualna Polska

Wciągająca opowieść z małymi dawkami śmiechu, łez, emocji, bystrości, triumfu, ale przede wszystkim dobroci.Nicola Grozdanovic, The Playlist

„Ja, Daniel Blake” to film, który powoli się do ciebie skrada. Podobnie jak bohaterowie, cała historia objawia się stopniowo. Zanim się zorientujesz wciąga cię głęboko i z ogromną mocą – złości, porusza do łez, frustruje, dezorientuje i wywołuje strach o przyszłość naszego społeczeństwa. Emily Buder, No Film School
Wwierca się w duszę i sprawia, że całkowicie wierzymy w tych ludzi stojących przed nami w taki sposób, jak Ken Loach i aktorzy ich sobie wyobrazili. Kiedy film dobiega końca, czujemy, że zostaniemy z nimi na dłużej.Owen Gleiberman, Variety

Pracując ze swoim scenarzystą Paulem Lavertym, Loach odnajduje pokłady ciepła i humoru w zwykłości i przyzwoitości klasy średniej. Wszystko to jest wzmacniane przez genialny występ obsady aktorskiej. Takie połączenie delikatności, prostoty i świadomości politycznej w scenariuszu jest rzadkością. Ten duet doskonale potrafi to wykorzystać.Rory O’Connor, The Film Stage

21 września, środa godz. 20.00

WRÓBLE

wrobleIslandia, Dania, Chorwcja, 2015
Gatunek: dramat
Scenariusz: Rúnar Rúnarsson
Reżyseria: Rúnar Rúnarsson
Obsada: Atli Oskar Fjalarsson, Rade Serbedzija, Ingvar Eggert Sigurasson
Czas trwania: 99 min

„WRÓBLE”, islandzka produkcja w reżyserii Runara Runarssona, przedstawia problem dojrzewania typowego nastolatka z prowincji.

… Szesnastoletni Ari zachwyca głosem w kościelnym chórze. Muzyka jaką wykonują i architektura wnętrza kościoła, gdzie występują, tworzą uduchowioną harmonię. Tymczasem jego własna, wewnętrzna harmonia zostaje zburzona decyzją matki, która postanawia wyjechać z nowym mężem do Afryki. Syna wysyła na północ, pod opiekę ojca, choć ci nie widzieli się od sześciu lat. Teraz właściwie muszą poznać się na nowo. Nie jest to proste, a ojciec niczego nie ułatwia. Bardziej od syna interesuje go alkohol i nieustanne balangi. Zdołał już zresztą stracić na to rodzinny majątek. Położona nad fiordami prowincjonalna dziura, do jakiej trafił Ari to miejsce jego dzieciństwa. Niewielu jego znajomych z tamtego czasu tu zostało, ale jest ta najważniejsza osoba, którą darzył największą sympatią, Lara. Dziewczynę ucieszył powrót Ariego, a jego ponowne spotkanie z nią po latach. Ale co z tego, kiedy Lara związana jest teraz z zaborczym Einarem…

28 września, środa godz. 20.00

Co przynosi przyszłość

co_przynosi_przyszlosc2

Francja, Niemcy, 2015

Gatunek: komedia romantyczna
Scenariusz: Mia Hansen Love
Reżyseria: Mia Hansen Love
Obsada: Isabelle Huppert, Andre Marcon, Roman Kolinka
Czas trwania: 100 min

Nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za reżyserię, jedna z najzdolniejszych młodych autorek europejskiego kina, Mia Hansen-Love („Eden”), nakręciła studium psychologiczne kobiety po przejściach. Reżyserka wzorowała tę postać na własnej matce.

Nathalie naucza filozofii w paryskim liceum. Praca wciąż jest dla niej pasją, ma świetny kontakt ze studentami – obecnymi i byłymi. Prywatnie wiedzie równie szczęśliwą egzystencję. Długoletni związek, dwoje dorosłych dzieci. Jedynie dysfunkcyjna matka przysparza nieco problemów.

Pewnego dnia mąż nagle informuje Nathalie, że opuszcza ją dla innej kobiety. Wkrótce potem umiera matka bohaterki, a ona sama traci pracę. Czy odnajdzie się w nowej rzeczywistości? A może właśnie po raz pierwszy od wielu lat poczuje się wolna? Film przedstawia nie tylko poszukiwanie nowych dróg w życiu bohaterki, ale również rozważania, czy filozofia w codziennym życiu jest w ogóle potrzebna?

Hansen-Love rolę Nathalie pisała od razu z myślą o Isabelle Huppert. Razem stworzyły unikatowy w kinie portret kobiety-Hioba. Czy tak jak on, mimo że spada na nią plaga nieszczęść, uda jej się przetrwać w wierze w siebie i w ludzi?

Mądre, poważne przedsięwzięcie: eksploracja niepewności, jaka może spotkać każdego z nas, w dowolnym wieku, kiedy tylko zaczniemy kwestionować życie, jakie sobie zbudowaliśmy

Henry Barnes, Guardia

14 września, środa godz. 20.00

Kwiat wiśni i czerwona fasola

Japoniakwiat_wisni_i_czerwona_fasola, 2015

Scenariusz: Naomi Kawase

Reżyseria: Naomi Kawase

Obsada: Kirin Kiki, Masatoshi Nagase, Kyara Uchida

Czas trwania: 113 min

  „KWIAT WIŚNI I CZERWONA FASOLA” w reżyserii Naomi Kawase, adaptacja bestsellerowej japońskiej powieści Duriana Sukegawy, to historia nietypowej przyjaźni cukiernika i starszej kobiety

…Sentaro, mężczyzna w średnim wieku, jest właścicielem niewielkiej naleśnikarni, w której serwuje dorayaki, japoński deser składający się z naleśników przekładanych słodką pastą z czerwonej fasoli.

Kiedy Sentaro rozpoczyna poszukiwanie pomocy kuchennej, zgłasza się siedemdziesięcioletnia Tokue. Cukiernik początkowo odrzuca jej wniosek, gdyż obawia się, że praca może się okazać ponad siły starszej pani, która w dodatku ma nieco zdeformowane dłonie. Właściciel zmienia jednak zdanie, kiedy tylko próbuje pasty przygotowanej przez Tokue. Dzięki jej sekretnej recepturze na tytułowe „an” drobny biznes zaczyna rozkwitać…

Prasa o filmie:

Szlachetne studium życia, straty i cukiernictwaGuy Lodge, Variety

Wdzięczny i poruszającyDavid Noh, Film Journal International

Kawase ujmuje niezwykle eleganckim stylem filmowania, który jest zarazem zbliżony do dokumentu i bardzo poetyckiDaniel Rutledge, Flicks

10 sierpnia, środa godz. 20.00

Ślepowidzenie

slepowidzenieNorwegia, Holandia, 2015

Gatunek: dramat
Scenariusz: Eskil Vogt
Reżyseria: Eskil Vogt
Obsada: Ellen Dorrit Petersen, Henrik Rafaelsen, Vera Vitali
Czas trwania: 96 min

Bohaterką „ŚLEPOWIDZENIA” Eskila Vogta jest trzydziestoparoletnia Ingrid. Niedawno straciła wzrok i spędza całe dnie w mieszkaniu, czekając na powrót męża z pracy. Z każdym dniem izoluje się od świata zewnętrznego, który przestaje być dla niej przyjazny. Boi się wychodzić z domu. Całymi dniami siedzi więc w bezpiecznym mieszkaniu, próbując jakoś wypełnić czas podczas nieobecności męża, Mortena. W swej izolacji mąż jest jej coraz bardziej obcy, a ona odgradza się od otoczenia zakładając słuchawki i szukając pocieszenia w zagłuszających rzeczywistość gitarowych dźwiękach. I zaczyna pisać powieść. Najpierw dlatego by zatrzymać w ten sposób zapamiętane miejsca, przedmioty i barwy. Następnie, by dać upust swoim niepokojom, wynikającym z podejrzeń o niewierność męża. Bohaterem powieści zostaje Morten. Ingrid wplątuje go w internetowy romans z samotną matką, Elin. Ale Elin to nie tylko kochanka, najwyraźniej może uchodzić za alter ego autorki, zwłaszcza od chwili, kiedy też traci wzrok. Ale ta historia, w miarę pisania, coraz bardziej się komplikuje. Do tego stopnia, że przejście od fikcji do realności staje się dla autorki coraz trudniejsze…

17 sierpnia 2016, środa godz. 20.00

Już Za Tobą Tęsknię

juz_za_toba_tesknieWlk. Brytania, 2015
Gatunek: komedia, dramat, romans
Scenariusz: Morwenna Banks
Reżyseria: Catherine Hardwicke
Obsada: Drew Barrymore, Toni Collette, Dominic Cooper
Czas trwania: 112 min

Bez taniej ckliwości i schematycznych banałów, za to z dużym dystansem i niepowtarzalną kobiecą energią. Film o przyjaźni, kobietach i ich szaleństwach. „Już Za Tobą Tęsknię” to wspaniała celebracja przyjaźni, która nigdy nie zostanie przerwana, nawet gdy życie płata niespodziewane figle. Jess (Drew Barrymore) i Milly (Toni Collette) – nierozłączne odkąd poznały się jako małe dziewczynki, dziś jako dorosłe kobiety nie pamiętają momentu, gdy nie dzieliły razem czasu i sekretów. (kinoinfo.pl)

 24 sierpnia, środa godz. 20.00

Pycha

pychaSzwajcaria, Francja, 2015
Gatunek: czarna komedia
Scenariusz: Lionel Baier, Julien Bouissoux
Reżyseria: Lionel Baier
Obsada: Patrick Lapp, Carmen Maura, Ivan Georgiev
Czas trwania: 75 min

Francuski reżyser, Lionel Baier, w swoim ostatnim filmie, pokazywanym w ubiegłym roku w Cannes – „PYCHA”, zmierzył się z tematem eutanazji, po raz kolejny udowadniając, że jak mało kto potrafi o trudnych tematach opowiadać przewrotnie i w swobodny sposób. Baier stworzył komediodramat o tym, co nieuniknione, z muzą Pedro Almodóvara, Carmen Maurą, w jednej z głównych ról.

…Sędziwy architekt David Miller nie zamierza dać się zaskoczyć śmierci. Sam postanowił zdecydować, kiedy umrze. Jego decyzja jest ostateczna i nieodwołalna. Wszystko dokładnie zaplanował. Wybrał miejsce, określił czas, a także znalazł niezawodny – jak mu się przynajmniej wydawało – sposób. Niestety, zgodnie z teorią chaosu, jeśli coś może się popsuć, to się popsuje. Nie inaczej jest w tym przypadku. Doskonały plan pali na panewce.

W noc, która miała być ostatnią w życiu Davida na Ziemi, dojdzie do zdarzeń, które nie śniły się bohaterowi. W towarzystwie Esperanzy, kobiety, która miała pomóc mu zejść z tego łez padołu, oraz Trépleva, młodego Rosjanina zarabiającego ciałem na chleb (w jednego z jego klientów wcielił się sam reżyser), David jeszcze raz przekona się, jak zaskakujące i psotliwe potrafi być życie, a także jak naiwne jest planowanie przyszłości…

„PYCHA” to doskonały powód do tego, by pokochać życie i kino!

Głosy prasy:

Lionel Baier po raz kolejny udowadnia swój talent do kreowania surrealistycznych sytuacji Muriel del Don, Cineuropa

Piękna odyseja wokół spraw ostatecznychRichard Mowe, Eye For Film

Oryginalna refleksja na temat wartości ludzkiego życiaJames Travers, Film De France

31 sierpnia, środa godz. 20.00

Skarb

skarbRumunia, Francja, 2015
Gatunek: Komedia
Scenariusz: Corneliu Porumboiu
Reżyseria: Corneliu Porumboiu
Obsada: Toma Cuzin, Adrian Purcarescu, Corneliu Cozmei
Czas trwania: 89 min

„SKARB” w reżyserii i według scenariusza Corneliu Porumboiu to czarna komedia, osobliwy przykład filmu przygodowego zrealizowanego w naturalistycznej estetyce nowego kina rumuńskiego.

…33-letni Costi wiedzie z rodziną skromne, spokojne życie w mieście. Wieczorami czyta synkowi bajki na dobranoc. Ich ulubioną opowieścią jest historia Robin Hooda – chłopiec często wyobraża sobie ojca jako bohatera, który staje w obronie słabszych. Costi nie przeczuwa, że niebawem znajdzie się w sytuacji rodem z kart dziecięcej książki. Niespodziewanie odwiedza go sąsiad, prosi o pożyczenie niemałych pieniędzy. Gdy okazuje się to niemożliwe, gość opowiada historię skarbu zakopanego w ogrodzie koło wiejskiego domu jego dziadków. Mężczyzna decyduje się pomóc w poszukiwaniach domniemanej fortuny z nadzieją uczestniczenia w jej podziale…

„SKARB” sprawia wrażenie dokumentu, jest nakręcony w charakterystycznym stylu współczesnych rumuńskich reżyserów, którzy do perfekcji opanowali umiejętność opowiadania fascynujących historii za pomocą prostej formy. Na tym tle prezentuje się lekko i dowcipnie, celnie i bez znieczulenia punktując ludzkie ułomności.

GŁOSY PRASY

Tym filmem Porumboiu udowadnia, że jednym z najoryginalniejszych reżyserów ostatnich lat.Screen International

W farsie Porumboiu zawsze czuć puls codzienności i syzyfowy trud. To jeden z najlepszych współczesnych obserwatorów komedii ludzkiej.Variety

Na wskroś nowoczesna baśń o poszukiwaniach skarbu, punktująca przy okazji nie tylko uniwersalne, ludzkie przywary, ale też oryginalnie drążąca rumuńską przeszłość i absurdy współczesności.Filmaster

PYTANIE DO REŻYSERA

– Jak doszło do powstania Skarbu?

– Mój przyjaciel, reżyser Adrian Purcarescu, opowiedział mi historię, miejską legendę, o zakopanym skarbie. Prapradziadek Adriana miał zakopać na działce cały swój majątek, by ocalić go przed znacjonalizowaniem. Od razu pomyślałem, że to coś, co mogłoby wzbogacić mój film. Wybraliśmy się więc we dwóch z małą filmową ekipą i specjalistą od wykrywania metali na tę działkę i zaczęliśmy szukać przy pomocy dwóch urządzeń – jedno pracowało na bazie echolokacji, drugie wykorzystywało skanowanie 3D. Kiedy podczas tych poszukiwań słuchałem opowieści przyjaciela, zrozumiałem że to nie było zwykłe szukanie skarbu. To była wyprawa w celu odnalezienia pamięci o ludziach, który byli kluczowi dla jego rodziny. Pomimo wszelkich wysiłków nie udało nam się natrafić na choćby ślad słynnego skarbu. Zdecydowałem, że to niepowodzenie stanie się podstawą fikcyjnej historii, zamienię porażkę w farsę, bo tylko tak stanie się znośna!

13 lipca, środa godz. 20.00

UMRIKA

umrikaIndie, 2015
Gatunek: dramat, komedia
Scenariusz: Prashant Nair
Reżyseria: Prashant Nair
Obsada: Suraj Sharma, Tony Revolori, Prateik
Czas trwania: 100 min

  Błyskotliwy obraz stylistycznie pomiędzy „Slumdog Milioner z Ulicy”, a „Smak Curry”.

„UMRIKA” w reżyserii Prashant Naira to ciepła i inteligentna komedia, która podbiła serca widzów festiwalu w Sundance, gdzie film zdobył Nagrodę Publiczności.

…Udai, mieszkaniec małej wioski w Indiach, wyrusza do Ameryki, zwanej tutaj powszechnie Umriką i przez kolejne lata informuje rodzinę o swoich przygodach śląc do domu bogato ilustrowane listy. Gdy korespondencja nagle się urywa jego młodszy brat Ramakant odkrywa, że to wcale nie Udai był autorem listów, i że tak naprawdę nie dał on znaku życia od swojego wyjazdu. Razem ze swoim przyjacielem Lalu, Ramakant wyrusza na poszukiwania brata…

Ścieżka dźwiękowa „UMRIKI” momentami w pikantny sposób prezentuje indiański pop z dawnych lat, co w temacie Ameryki jako ziemi obiecanej, potęguje osobisty kontakt z filmem. W każdym utworze soundtrack-u do filmu słychać inspiracje amerykańskimi piosenkami, jak m.in. „Billy Jean” czy „Rock You Baby”.

20 LIPCA, środa godz.. 20.00

Z podniesionym czołem

z podniesionym czołemFrancja, 2015
Reżyseria: Emmanuelle Bercot
Obsada: Catherine Deneuve, Rod Paradot, Benoit Magimel
Czas trwania: 119 min

Kobiecy punkt widzenia na męski system

„Z PODNIESIONYM CZOŁEM” z Catherine Deneuve, diwą francuskiego kina w roli głównej wyreżyserowany przez Emmanuelle Bercot otwierał ubiegłoroczny Festiwal Filmowy w Cannes.
…Życie nastoletniego Malony’ego to nie bajka. Zaczęło się, kiedy skończył sześć lat i trafił pod opiekę zastępczej rodziny. Od tamtej pory regularnie pojawia się w sądach dla nieletnich, nie poddając się resocjalizacji. W wyprostowaniu krętej drogi chłopca bezskutecznie próbują pomóc mu Florence, sędzina zajmująca się sprawami dzieci oraz Yann, pracownik socjalny. Wydaje się, że dla Malony’ego nie ma już nadziei. Jednak gdy chłopak trafia do poprawczaka, spotyka tam dziewczynę, która daje mu szansę na lepsze jutro…

„Z PODNIESIONYM CZOŁEM” określany jest mianem zaangażowanego społecznie dramatu, który opowiada o zderzeniu zorganizowanego, państwowego systemu opiekuńczego z całkowitą samowolką, i walce o ustanowienie potrzebnych do skonsolidowania osobowości autorytetów.

Prasa o filmie:

Młody, utalentowany Rod Paradot wnosi na ekran naturalnośćAnna Tatarska, Onet

Reżyserka szczegółowo ukazuje sesje z psychologami, terapeutami i nieprzynoszące rezultatów rozmowy z urzędnikamiMarta Bałaga, Stopklatka

Emmanuelle Bercot z iście dokumentalną precyzją pokazała, jak w przypadku wyjątkowo krnąbrnych nieletnich chuliganów działa francuskie państwo i jego dedykowane do tego instytucje
Katarzyna Wolanin, Filmaster

Może wskazać właściwą drogę i naprostować etyczny kręgosłup wielu dzieciakom

Maciej Niedźwiecki, film.org.pl

6 lipca, środa godz. 20.00

Lobster

lobsterFrancja, Grecja, Holandia, Irlandia, USA, Wielka Brytania, 201
Gatunek: Thriller Sci-FiReżyseria: Yorgos Lanthimos
Producent: Element Pictures, Canal+, Centre National du Cinéma et de L’image Animée (CNC)
Obsada: Colin Farrell, Rachel Weisz, Lea Seydoux
Czas trwania: 118 min

  Ci, którzy żyją w związkach często jej łakną. Samotni wierzą, że jest tylko etapem przejściowym. Samotność… Ale co by się stało, gdyby samotność zniknęła? Czy świat rzeczywiście stałby się lepszym miejscem?

„THE LOBSTER” greckiego reżysera, Yorgosa Lanthimosa, którego filmy przyniosły mu międzynarodową sławę, to jego pierwsza anglojęzyczna produkcja. „Kieł” przyniósł mu nagrodę Un Certain Regard w Cannes w 2011 roku, zyskał również nominację do Oscara w kategorii najlepszego filmu nieanglojęzycznego. „Alpy” zdobyły nagrodę dla najlepszego scenariusza podczas festiwalu filmowego w Wenecji w 2012 roku.

Filmy Yorgosa Lanthimosa to współczesne alegorie człowieczeństwa, kondycji społecznej człowieka. Skupia się on na najważniejszych aspektach człowieczeństwa, pokazując je w bardzo świeży, oryginalny sposób. Jest w nich wiele radości, humoru i zarazem potężna dawka smutku, a nawet przemocy.

„THE LOBSTER” to poruszająca miłosna historia, osadzona w niedalekiej przyszłości, gdzie – podług zasad panujących w Mieście (The City) – samotność nie jest mile widziana. Bez względu na wiek, wielkomiejscy single są aresztowani i osadzani w Hotelu (The Hotel). 45 dni to czas, w którym powinni znaleźć przysłowiową drugą połowę. Jeśli nie uda im się ta sztuka, staną się zwierzętami, którymi sami chcieliby być po śmierci. W zwierzęcej skórze zostaną wypuszczeni do Lasu (The Woods). Jeden z mężczyzn osadzonych w Hotelu ucieka, by odzyskać wolność. W Lesie, pośród innych samotnych, zakochuje się, choć wie, że to wbrew regułom panującym w tym miejscu.

Scenariusz filmu powstał na podstawie wieloletnich obserwacji i dyskusji nad kondycją dzisiejszego człowieka, rozważań nad życiem, ludźmi, ich wzajemnymi relacjami i zachowaniami – społecznymi i indywidualnymi.

Lanthimos: – Pomysł na ten film wziął się z dyskusji nad niepowstrzymaną potrzebą dzisiejszego człowieka do bycia z kimś, bycia w związku. Ale nie tylko, ważne jest tu także spojrzenie społeczeństwa na ludzi, którym nie udaje się zbudować związku i są samotni. Jest to postrzegane jako błąd, ułomność. Ale to także film o strachu przed byciem samotnym.
Efthimis Filippou (współscenarzysta): – Chcieliśmy napisać historię o miłości. Dlatego musieliśmy zastanowić się, czym dziś miłość jest dla ludzi. Jak powiązana jest z życiem społecznym i samotnością.

Reżyser zgromadził do filmu doborową obsadę aktorską, wśród nich m.in. Colin Farrell, John C. Reilly, Léa Seydoux, Rachel Weisz…

22 czerwca, środa godz. 20.00

Wiosna Filmów: Chevalier

7723085.3Grecja, 2015
Gatunek: Komedia
Scenariusz: Efthymis Filippou, Athina Rachel Tsangari
Reżyseria: Athina Rachel Tsangari
Producent: Faliro House Productions Greek Film Center (in association with) Haos Film
Obsada:
Czas trwania: 99 min
Nagradzany na europejskich festiwalach film, to kolejna oryginalna komedia czołowej twórczyni „greckiej nowej fali” – Athiny Rachel Tsangari. „Chevalier” zbliżony jest klimatem do dzieł przyjaciela i wielokrotnego współpracownika reżyserki, Giorgiosa Lanthimosa, autora „Kła”, „Alp” i pokazywanego niedawno w polskich kinach „Lobstera”. To niebywale zabawne, ale i niezwykle inteligentne studium męskich antagonizmów. Środek zimy. Sześciu mężczyzn rusza na wyprawę wędkarską na Morzu Egejskim. Szybko okazuje się, że ich jacht jest uszkodzony i muszą zacumować przy najbliższej bezpiecznej przystani, by dokonać naprawy. Kiedy reperacja trwa, wędkarze zabijają czas, grając w „Chevalier”, grę polegającą na ustaleniu, który z graczy jest najlepszy w kolejnych wyzwaniach. Trofeum stanowi pierścień przechodzący z rąk do rąk. Jest jedna zasada: nikt nie ma prawa opuścić łodzi przed końcem gry…
29 czerwca, środa godz. 20.00

Nienasyceni

nienasyceniFrancja, Włochy, 2015
Gatunek: dramat, kryminał
Scenariusz: David Kajganich
Reżyseria: Luca Guadagnino
Producent: Frenesy Film Company Cota Film, StudioCanal
Obsada: Dakota Johnson, Ralph Fiennes, Tilda Swinton
Czas trwania: 120 min
Miłość, seks i rock’n’roll na słonecznej wyspie u wybrzeży Sycylii. Ralph Fiennes oraz niesamowita Tilda Swinton w naładowanym erotycznym napięciem filmie Luci Guadagnino „NIENASYCENI”, którego twórczość porównywana jest z dokonaniami Paolo Sorrentino – wybitnego reżysera „Wielkiego piękna” i „Młodości”. Wszystko to w pulsującym rytmie przebojów legendarnej grupy The Rolling Stones. Na ekranie, oprócz zniewalających pejzaży śródziemnomorskiej wyspy, równie fascynujące kreacje, które dla Tildy Swinton przygotował sam Dior.

Legendarna gwiazda rocka Marianne Lane wraz z ukochanym Paulem uciekają przed zgiełkiem show biznesu. Spędzają upragniony urlop na oddalonej od świata, sąsiadującej ze słoneczną Sycylią, wyspie. Wszystko się jednak zmieni, kiedy z wizytą pojawi się były partner Marianne – Harry wraz ze swoją piękną i wyzywającą córką Penelope . Rajski spokój włoskiej wysepki zostanie zburzony przez zmysłowe i pełne seksualności napięcie. Nie zawsze można wygrać z ukrytymi pragnieniami…

MIŁOŚĆ, PIĘKNO, POŻĄDANIE i SEKS – REŻYSER O FILMIE

W „Nienasyconych” mówię o miłości, pięknie, pożądaniu, seksie, seksualności i zagrożeniu, które zjawią się wraz z dawnym kochankiem. Już samą swoją obecnością i stylem bycia Harry uruchamia destruktywne zachowania i przywołuje przeszłość. Raz uwolniona, ujawnia najprawdziwsze oblicze postaci i pcha je w sam środek splątanej sieci seksu i płonącego pożądania. Pcha je w kierunku ciemnej strony. Dla mnie to na wskroś współczesny dramat psychologiczny o związkach. Wychodzimy od klasycznego kinowego szkieletu i struktury, by połączyć je z nowoczesną narracją i postaciami, które pociągają nas za sobą w stronę nasyconego i niepokojącego punktu kulminacyjnego. (…) Punktem wyjścia tego pomysłu i historii było pęknięcie – szczelina pomiędzy tym, czego już nie ma: światem rock’n’rolla XX wieku, oraz swoistym nowym konserwatyzmem, który zaczyna nami rządzić. Dla mnie „Nienasyceni” to również współczesny portret naszych czasów i zamkniętego dla postronnych oblicza Włoch. – Luca Guadagnino

MAGICZNA, DZIKA, ZNIEWALAJĄCA I UWODZICIELSKA – WYSPA PANTALLERIA

[Pantelleria – wyspa, miasto i gmina we Włoszech, w regionie Sycylia, w prowincji Trapani. Położona najbliżej Afryki ze wszystkich włoskich wysp, nazywana jest „Czarną Perłą Morza Śródziemnego” ze względu na wulkaniczny krajobraz. Pantelleria jest popularnym miejscem turystycznym. Posiada liczne, izolowane, niezbyt uczęszczane plaże wzdłuż wybrzeża. Liczba jej mieszkańców nie przekracza 10 000 osób.

W „Nienasyconych” Pantelleria objawia się w całej swojej okazałości jako miejsce magiczne, dzikie, zniewalające i uwodzicielskie. Moje najszczersze podziękowania z głębi serca wędrują do prawdziwego bohatera tego filmu – reżysera Luci Guadagnino, który dokonał tego odważnego wyboru, żeby umieścić akcję na naszej wyspie. – Salvatore Gabriele, mer wyspy Pantalerria

15 czerwca, godz. 20.00

Wiosna Filmów: Dobra żona

dobra zona plakatSerbia, 2016
Gatunek: dramat
Scenariusz: Mirjana Karanovic
Reżyseria: Mirjana Karanovic
Producent: Cineplanet This&That Production
Obsada:
Czas trwania: 94 min
Pokazywany na tegorocznym festiwalu Sundance w konkursie głównym, debiut reżyserski uznanej serbskiej aktorki – Mirjany Karanovic, która gra w filmie również główną role żeńską. Akcja filmu toczy się w powojennej Serbii. Milena, kobieta w średnim wieku, dowiaduje się w krótkim czasie kilku nieprzyjemnych rzeczy o sobie samej i swoim mężu. Rutynowe badania wykazują, że ma guza piersi, dodatkowo odkrywa gorzką prawdę o niechlubnych wojennych występkach swojego męża. Przykładna gospodyni domowa i kochająca żona, musi zmierzyć się teraz z realiami otaczającego ją świata i odpowiedzieć sobie na wiele trudnych pytań. Doskonała gra aktorska zarówno głównej bohaterki, jak i wcielającego się w rolę Vlada – Borisa Isakovica. Ten doskonale dobrany duet, stworzył prawdziwe sceny, pełne intymności i sprzecznych uczuć kobiety do mężczyzny. Z politycznym kontekstem w tle, to doskonała metafora walki o własne życie i zdrowie oraz prawa człowieka.

8 czerwca, środa godz. 20.00

Wojna

wojnaDania, 2015
Gatunek: dramat, wojenny
Scenariusz: Tobias Lindholm
Reżyseria: Tobias Lindholm
Producent: AZ Celtic Films Nordisk Film Production
Obsada: Pilou Asbaek, Tuva Novotny, Dar Salim
Czas trwania: 115 min

„WOJNA”, nominowany do Oscara najnowszy obraz Tobiasa Lindholma, scenarzysty „Polowania” i serialu „Rząd”, określany jest przez krytykę mianem jednego z najbardziej inteligentnych filmów wojennych, jakie kiedykolwiek nakręcono.

…Sierżant Claus Pedersen stacjonuje wraz ze swoją kompanią na afgańskiej prowincji. W tym czasie żona dowódcy, Maria, musi sobie radzić z trudami codziennego życia bez męża i samotnego wychowywania trojga dzieci.

Podczas rutynowej misji żołnierze dostają się w krzyżowy ogień talibów. Aby ratować swoich ludzi, Claus podejmuje dramatyczną decyzję, w wyniku której zostaje oskarżony o popełnienie zbrodni wojennej. Konsekwencje czynu poważnie dotykają zarówno sierżanta, jak i jego rodzinę…
„WOJNA”, jest zarówno thrillerem wojennym, jak i dramatem sądowym – i w obu przypadkach pozostaje obrazem znakomitym, bardzo realistycznym. Za wyjątkiem głównych postaci, filmowych wojskowych odgrywają prawdziwi duńscy żołnierze służący w Afganistanie.

PRASA O FILMIE:

Być może najlepszy film wojenny wszech czasówPeter Keough, Boston Globe

Przeszywający, potężnie emocjonującyEric Eisenberg, Cinema Blend

Złożony film, który stawia jedno proste pytanie: co ty byś zrobił w sytuacji, kiedy żadne wyjście nie jest dobre?Olly Richards, Empire Magazine

11 maja, środa godz. 20.00

Subtelność

subtelnośćFrancja 2015, 98′
reż. Christian Vincent
Nagrodzony na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Wenecji najnowszy film mistrza francuskiego kina. Michel Racine jest sędzią, który orzeka w bardzo trudnej sprawie. Opinia społeczna swój osąd już wydała, ale Michel chce zbadać sprawę dokładniej. Czuje, że tym razem ma do czynienia z przypadkiem, który nie jest tak prosty, jak się wydaje. Oddany pracy nie myśli o niczym innym. Sytuacja komplikuje się, kiedy w czasie procesu wśród ławników dostrzega Dittę, z którą kiedyś się spotykał. Nie widzieli się od lat, w życiu obojga wiele się zmieniło. Ditte ma kilkuletnią córkę i stoi na życiowym rozdrożu. Spotkanie tych dwojga staje się dla reżysera pretekstem do przypomnienia, że stara miłość nie rdzewieje. A także do zwrócenia uwagi, że ferowanie wyroków leży w rękach ludzi, którzy mają swoje słabości i problemy. Bo pod wpływem nawrotu uczucia oboje na sprawę będą patrzeć inaczej. Dramat sądowy przejmująco łączy się tutaj z historią miłosną. Tylko czy miłość okaże się dla walczących o sprawiedliwość bohaterów sprawiedliwa?
Nagrody, nominacje, pokazy
Nominacje do Cezarów, francuskich odpowiedników Oscarów w kategorii najlepszy aktor (Fabrice Luchini) i najlepsza aktorka drugoplanowa (Sidse Babett Knudsen).
2015: MFF w Wenecji, konkurs główny – nagroda za najlepszy scenariusz, Puchar Volpi dla najlepszego aktora (Fabrice Luchini); Sarlat Film Festival; MFF w Pusan; Namur International French-Language Film Festival; Hong Kong French Cinepanorama; Rendez-vous with French Cinema in Pari.

18 maja, środa godz. 20.00

 

OPIEKUN

opiekunMeksyk, Francja, 2015
Gatunek: dramat
Scenariusz: Michel Franco
Reżyseria: Michel Franco
Obsada: Tim Roth, Bitsie Tulloch, Maribeth Monroe
Czas trwania: 93 min

MFF w Cannes 2015: najlepszy scenariusz

Tim Roth w nowym filmie Michela Franco, twórcy znanego z polskich kin filmu Pragnienie miłości (Después de Lucía), laureata nagrody głównej sekcji Un Certain Regard na festiwalu w Cannes 2012.

David jest pielęgniarzem, na co dzień opiekuje się nieuleczalnie chorymi pacjentami. Traktuje swój zawód jak powołanie i z każdą osobą, którą się zajmuje, nawiązuje silną emocjonalną więź. Poza pracą jest samotnym, zamkniętym w sobie człowiekiem, strzegącym tajemnicy swojej przeszłości. Każdego ze swoich pacjentów potrzebuje równie mocno jak oni jego.

Podobnie jak w przypadku poprzednich filmów, reżyser dążył do osiągnięcia maksymalnego realizmu na ekranie. Uzyskanie takiego efektu było możliwe dzięki zaangażowaniu na planie aktorów zawodowych wespół z amatorami, niemającymi wcześniej doświadczeń z filmem. W rolach pielęgniarek wystąpiły profesjonalne pielęgniarki, przenosząc na ekran swoje prawdziwe poświęcenie. Tim Roth, który wcielił się w postać głównego bohatera, pielęgniarza Davida, przygotowywał swoją rolę, pracując z prawdziwymi pacjentami i podejmując się zadań, które należą do codziennych obowiązków sanitariusza.

Tim Roth jako David jest doskonały. Spokojny i tajemniczy, skrywający prawdę o sobie, ale promieniujący przeżytym smutkiem i cierpieniem. The Guardian

Z tym filmem zidentyfikuje się wielu widzów. Będzie on w nich rósł po seansie, z każdą godziną i każdym dniem. Variety

Jeden z ciekawszych tytułów pokazanych w Cannes, a sam Franco to bez dwóch zdań talent, który należy bacznie obserwować. Stopklatka.pl

25 maja, środa godz. 20.00

WSZYSCY ALBO NIKT

wszyscy albo niktFrancja 2015, 102′
reż. Kheiron
Nominowany do Cezara debiut Kheirona, popularnego nad Sekwaną komika irańskiego pochodzenia, to słodko-gorzka refleksja nad palącą kwestią multikulturowości. Tragikomedia bazuje na prawdziwej historii Hibata Tabiba, w którego wciela się rzeczywisty syn bohatera, gwiazda stand-upu, Kheiron. Akcja zawiązuje się na początku lat 80. W wyniku irańskiej rewolucji islamskiej, skutkującej obaleniem szacha Mohammada Rezy Pahlawiego przez zwolenników ajatollaha Ruhollaha Chomeiniego, bohater wraz z żoną i synkiem musi wyemigrować z kraju do Francji. Tutaj, w powiecie Seine-Saint-Denis, przybysze próbują zasymilować się z lokalną społecznością. „Wszyscy albo nikt” to film bardzo dziś potrzebny, pozwalający lepiej zrozumieć problemy bliskowschodnich migrantów, porównywany do słynnego „Kurczaka ze śliwkami” Marjane Satrapi.
Nagrody, nominacje, pokazy
Cezary 2016 – najlepszy debiut (nominacja)
2015: MFF w Tokio, nagroda Jury

27 kwietnia, godz. 20.00

Zabójczyni

zabojczyni

reżyseria: Hou Hsiao-hsien
scenariusz: Hou Hsiao-hsien, Chu Tien-wen, Hsieh Hai-meng, Zhong Acheng
obsada: Shu Qi, Chang Chen, Zhou Yun
kraj: Tajwan, Chiny, Hong Kong, Francja
gatunek: dramat
rok produkcji: 2015
czas trwania: 105 min.
dystrybutor: Gutek Film

  Opowieść o pięknej zabójczyni, która otrzymuje zadanie, by zgładzić ukochanego.

„Zabójczyni” to najnowsze dzieło Hou Hsiao-hsiena, najbardziej znanego po Angu Lee reżysera z Tajwanu. Ten nagrodzony za reżyserię na tegorocznym festiwalu w Cannes film jest wielkim hołdem dla gatunku wuxia – opowieści o legendarnych wojownikach i mistrzach walk wushu.

Historia rozgrywa się w Chinach dynastii Tang. Dziesięcioletnia dziewczynka trafia do klasztoru, w którym zostaje wyszkolona na profesjonalną zabójczynię. Po latach powraca w rodzinne strony, by zrealizować tajną misję. Jej lojalność zostaje wystawiona na ciężką próbę – celem jest miły jej sercu książę. Klasyczną dworską intrygę reżyser opowiada w autorski sposób. Historię o honorze, zdradzie i wierności Hou rozpisuje na detale: spojrzenia zza zasłon, obserwowane z daleka spotkania, chwile milczenia zawieszone pomiędzy słowami. Nie brakuje oczywiście sekwencji walk, fenomenalnie sfotografowanych przez autora zdjęć do „Spragnionych miłości” Wong Kar-waia.

13 kwietnia, godz. 20.00

Miara człowieka

miara człowieka

reżyseria: Stéphane Brizé
scenariusz: Stéphane Brizé, Olivier Gorce
gatunek: Dramat
produkcja: Francja
premiera: 22 stycznia 2016

Thierry, mężczyzna w średnim wieku, po zwolnieniu z fabryki od ponad roku bezskutecznie poszukuje pracy. Odsyłany od jednego urzędnika do drugiego, z jednego kursu na następny. Wszystko się zmienia, gdy Thierry dostaje pracę jako ochroniarz w supermarkecie. Odtąd mężczyzna musi dbać o bezpieczeństwo interesów szefów podobnych do tych, którzy wcześniej wyrzucili go z pracy. Ma za zadanie wyłapywać sprawców oszustw i kradzieży zarówno wśród klientów, jak i pracowników. Thierry powoli nabiera wątpliwości i zaczyna buntować się przeciwko postawie, której wymaga od niego pełnione stanowisko. Czy miara człowieka polega na zachowaniu własnej godności w sytuacji, która moralnie jest nie do zaakceptowania?

20 kwiecień, godz. 20.00

“El Clan”

el_clanArgentynaHiszpania, 2015
Gatunek: Thriller
Scenariusz: Pablo Trapero
Reżyseria: Pablo Trapero
Obsada: Guillermo Francella, Peter Lanzani, Gaston Cocchiarale
Czas trwania: 110 min

„EL CLAN” w reżyserii Pablo Trapero oparty jest na prawdziwej historii rodziny Puccio. Film obfituje w wartką akcję, intrygi, humor oraz świetnie ukazuje czasy dyktatury oraz powrotu demokracji w Argentynie.

…Argentyna, początek lat 80. Za obrazem tradycyjnej rodziny z dzielnicy San Isidro, kryje się złowieszczy klan aranżujący porwania oraz dokonujący morderstw. Na czele klanu stoi ojciec Arquímedes, wyglądający czasem jak niegroźny dziadek z sąsiedztwa, a czasem jak wcielony diabeł o zimnym spojrzeniu, Alejandro, jego najstarszy syn, gwiazda słynnej drużyny rugby CASI, umiejętnie wskazuje mu potencjalne ofiary. Jego sława sprawia, że jest on poza podejrzeniami. Pozostali członkowie rodziny, w mniejszym lub większym stopniu, są zaangażowani w porwania, i mają swój udział w zyskach z okupu od rodzin ofiar.

Trapero obdarza okrutną opowieść pewną dozą groteski, którą potęguje stylizacja: fryzury, stroje, pozornie niedopasowana ścieżka dźwiękowa.

6 kwietnia, godz. 20.00

Głośniej od bomb

głośniej od bomb

reżyseria: Joachim Trier
scenariusz: Joachim Trier, Eskil Vogt
obsada: Jesse Eisenberg, Amy Ryan, Rachel Brosnahan
kraj: Norwegia, Francj, Dania
gatunek: dramat
rok produkcji: 2015
czas trwania: 109 min.
dystrybutor: Aurora Films

Uznana fotoreporterka wojenna Isabelle Reed (Isabelle Huppert) ginie w wypadku samochodowym, pozostawiając męża Gene’a (Gabriel Byrne) oraz dwóch synów – Jonaha (Jesse Eisenberg) i Conrada (Devin Druid). Trzy lata po nagłej śmierci artystki zorganizowana zostaje retrospektywna wystawa jej prac. Wydarzeniu ma towarzyszyć wspomnieniowy artykuł Richarda Weissmana (David Strathairn) z „NY Timesa”, ujawniający nieznane okoliczności wypadku Isabelle. Gene, świadomy wymowy publikacji, ma niewiele czasu na przygotowanie synów. Wraz z powrotem najstarszego Jonaha, cała trójka ponownie gromadzi się pod jednym dachem. Staje się to okazją do rozmowy, jednak wspomnienia o żonie i matce okazują się różne i trudne do pogodzenia. Dotychczasowe wyobrażenia i pozory zostają boleśnie zburzone, czego konsekwencje zaczynają wszystkich przerastać

Comments are closed.